Globesplorations

Kingman, route 66

2011-08-21T01:36:00.001+02:00

Howdy! Alweer een stuk gevorderd in de reis... De laatste week! Boehoe!

We hebben net afscheid genomen van de Canyon, die we drie keer hebben kunnen bewonderen: in het Westen, het Noorden en het Zuiden. Onderweg hebben we nog heel leuke dingen gedaan: geraft (smoothwater rafting, geen wilde toestanden dus...) op de Colorado rivier vlak bij Page. Met een fantastische gids die er af en toe een liedje op zijn gitaar tussen gooide en een heerlijke frisse plons koelde onze hete hoofden af.

In Antelope Canyon hebben we onszelf nekpijn bezorgd van de ooh's en aah's als je daar naar boven kijkt. Een vers geheugenkaartje en opgelande batterij in de kodak, en schieten maar! Prachtig.

Langs Natural Bridges Monument Park voor smalle, slanke wereldwondertjes, en daarna terug naar de Grand Canyon, deze laatste keer dus de zuidkant.

Een stuk drukker qua toeristen, maar de canyon is natuurlijk even mooi. Maar... we hebben hem deze keer vanuit de lucht bewonderd: per helicopter. Ook weer een eerste ervaring! En als bonus na een heerlijke maaltijd nog een nachtelijke encounter met twee reuzengrote volwassen edelherten met volgroeid gewei die hier komen mullen van het groene, besproeide gras...

Suprise act van de Josti Band in Grand Canyon North Rim, met prachtig decor

Angel's window

Zonsondergang aan de North Rim

Horseshoe bend van de Colorado River aan Page

Frisse duik in de Colorado rivier

Brad Newman, de beste gids van de Colorado Rivier

Is het chocolade?

Nee hoor, het is Antelope Canyon

Paardrijden in Monument Valley

Toen was General motors nog niet failliet

Natural Bridges Monument Park

De Grand Canyon vanuit de helicopter met een zilveren Colorado Rivier

De canyon!

Nachtelijke close encounter

Route 66!

Page, Country of the Navajo Indians

2011-08-16T04:17:00.001+02:00

Beste lezers (??),

Na een bakkende raft trip en een verfrissende duik in de Colorado River hier in Page, zijn we aangekomen in ons super sjiek hotel. Dit na enkele primitievere onderkomens (alhoewel...) onder andere in de Grand Canyon North Rim, waar we in de reeds lang volgeboekte Lodge 2 heerlijke nachten konden doorbrengen in houten cabins en konden ontbijten, picnicken en avondeten aan de rand van telkens weer een andere inham van deze overweldigende natuurpracht. We hebben hier gehiked, gewandeld, gesmeerd, gedronken (en geplast). We hebben zonsopgang en zonsondergang bewonderd, de romantiek van onze Honeymoon ten top.

Daarvoor was Zion ons deel, waar we gefietst hebben in de Canyon en ook prachtig gewandeld. Rond middernacht was er een meteorietenregen te bewonderen, hadden we gehoord van een van onze vele nieuwe Amerikaanse vrienden (deze hadden een kamer in New York ;-) toen we met hen aan een kampvuur zaten en marshmellows roostereden onder de sterrenhemel in Antimony. En zo geschiedde, we hebben op onze rugjes in het grasveld -van een of ander hotel zonder omheining- aan de rand van Zion Canyon naar de sterrenhemel liggen kijken, in de buurt van Kassiopeia, waar alles ging gebeuren. Na een uurtje hadden we de volgende score genoteerd: 4 vallende sterren en een van de ongelofelijkste nachtfenomenen die we ooit hebben gezien (op de huwelijksnacht na dan ;-)) : een grote, witte stip die een langdurige, felle, dikke zilveren lijn naliet in de beschermende laag rond onze aardbol. Fe-no-me-naal.

Morgen alweer een ander staaltje natuurpracht: Antelope Canyon. Daar watertanden we al maanden op. Joepie!

xxx

Slap your leather!

2011-08-12T00:29:00.000+02:00

Terug uit Antimony, deze keer in Zion. Met computers! Een kleine update met foto's van de afgelopen week...

Golden couple voor de Golden Gate Bridge, San Francisco

De fonteinen van de Bellagio by night

Grand Canyon West, country of the Hualapahai

Vernal Falls in Yosemite

Poolcrashing in Ceasars Palace

Las Vegas by night

Skywalk in Grand Canyon West

Hoover Dam

Poolcrashing in Monte Carlo

En we waren welgekomen

Horsebackriding in Antimony... kick the crap outta them, they don't mind!

Bryce Canyon

Be bear aware!

2011-08-10T06:46:00.000+02:00

Be bear aware! Dat hebben we geleerd in Yosemite Park.
De beren waarvan sprake waren niet alleen een stuk kleiner dan de grizzly's die wij voor ogen hadden, ze waren zelfs nergens te zien. We hebben wel veelvuldig kennis gemaakt met de hartveroverende maar brutale eekhoorntjes. Toch -beren of geen beren- waren wij op ons bear awarest! Alles dat beren lekker vinden (eten, drinken, kauwgom, maar ook zeep, shampoo, conditioner, gel, tandpasta en andere beauty produktjes, want de beren van Yosemite zijn zeer fashion minded) vinden ze heerlijk. Zo erg zelfs dat we sensibiliseringsfilmpjes (goed woord voor scrabble) te zien kregen van beren die autos in stukken rijten alsof hun leven er vanaf hangt omdat er nog een nootje op de achterbank lag! Al deze spullen moeten dan veilig in de beer-onvriendelijke kluisjes gestoken worden, die naast je persoonlijke stoffen tent staan. Geruststellend he!
We hebben er prachtig gewandeld, van de ene waterval naar de andere. Na een pittige tocht van 5u in ongerepte natuur, waar de geur van verse 'arbre magiques-kes' nog echt echt was, besloten we eens te gaan kijken naar het buffet. Kwamen wij daar eventjes terecht in een center parks-achtige, amerikaanse vreetbui-inducerende vetkwab-kwekende kantine! Even van het ene uiterste in het andere... En wat doe je dan? Aanschuiven, opscheppen en vetkwabjes kweken, zoals van je verwacht wordt!
Na een eenzame rit door Death Valley en area51 (geen aliens gezien) kwamen we aan in Las Vegas. In het midden van de woestijn is daar plots Sin City, het oord van verderf, waar vele sprookjes in rook opgaan, iedereen actrice wil worden en waar het geld met bakken wordt buitengesleurd. Uit jouw zakken, want the house always wins! Het grootste deel van 'the strip' hebben we afgewandeld, en in de meeste hotels/casino's/voorportalen van de hel zijn we binnen gaan loeren naar al dat geld dat van eigenaar wisselt. We hadden zelfs tijd voor onze eigen queeste: zo veel mogelijk pools crashen. Proberen binnen te geraken zonder toegangskaart en zonder te betalen dus. Ons eigen hotel - de Luxor- was in thema Egypte, en had ook 5 mooie zwembaden. Maar when in Vegas... Het is gelukt om 4 pools te crashen: van hotels Excalibur, MGM Grand, Monte Carlo en Ceasars Palace. De ene al vetter dan de andere: met golfslagbad, wildwaterbaan, DJ's etc. En natuurlijk kan je ook daar, in het zwembad, nog een gokje placeren aan een poolside roulette. Om hiervan even te ontsnappen zijn we een dagje op trot geweest naar de Hoover Dam en de Skywalk, het glazen hoefijzer dat over de rand van de canyon hangt en op zijn uiterste punt 1,2km in de diepte de bodem toont tussen je voeten. brrr, goed om mijn hoogtevrees nog eens te oefenen.
Ondertussen zijn we uit Vegas getrokken, door de Valley of Fire, tot in Antimony. Hier zijn we verwelkomd op een Ranch, waar we meteen mochten paardrijden en leren line dancen. Yiehaa! Fotootjes moeten we jullie nog even onthouden want hier is geen computer voorhanden. Dit berichtje is gepost via de i-foon van mijne man !-)
Catch y'all later, folks!

San Francisco

2011-08-03T06:48:00.000+02:00

Hey there, folks!

We hebben er net onze laatste dag San Francisco opzitten. Een goed gevuld programma! Zo goed gevuld zelfs dat we nachtje door hebben gedaan tot 6u en dan zo moe waren dat we sliepen tot 14u. Dat is tenminste als je naar onze biologische klok kijkt. In werkelijkheid (hoewel onze idyllische tijd hier niet zo werkelijk lijkt), was het hier in San Fran dus 21u 's avonds toen we al als een blok in slaap vielen en 5u 's morgens toen we lagen te wachten om te mogen ontbijten.

Vandaag echter is het nu al 20u30 en ik ben (nog) niet moe!! Misschien haal ik het wel tot 22u!

Elke Amerikaan die we al hebben gesproken (oa in Chicago airport waar we 5u moesten wachten op onze overstap), was in de wolken over San Fran. Wel... ze hebben allemaal gelijk. Een prachtige stad, zeer proper, met leuke verschillende buurten waar alles heel relax verloopt, zelfs in 'the financial district', waar de wolkenkrabbers staan en de grote winkels zich bevinden (Macy's, Saks Fifth Avenue, Dior, Gucci etc etc). De stad onderscheid zich van vele andere door de leuke heuvels waar de straten in een strak dambordpatroon over lopen. Heel mooi voor die achtervolgingsscenes in de films (Steve McQueen, where are you?), maar ook heel mooi voor ons, toeristen. Elk kruispunt is wel ongeveer waterpas gemaakt, waardoor je lekker hobbelig rijdt; of juist even kan uitpuffen aan de lichten na alweer een stevige klim naar het volgende blok. Vooral nadelig als je 's morgens was begonnen met een afdaling, want dan moet je dus aan het eind van de dag... juist, klimmen als je tong al op de grond hangt. Vandaag hebben we daar het volgende op gevonden: een 24h pas voor alle openbaar vervoer, inclusief de schitterende 'cabeltrams', heel leuke, authentieke voertuigen waar je zo vanbuiten kan gaan aanhangen en dan hopen dat je geen geparkeerde autospiegel tegen je schouder krijgt in de bochten. Een echt avontuur, vooral omdat die kabeltrams niet kunnen stoppen op een schuin stuk naar boven, want dan geraken ze niet meer vooruit. Dus als er auto's aan de lichten staan, op het vak van de tram, en die kan niet meer mee op het waterpasse stuk, dan rammelt die met zijn belletje alsof het kerstmis is en vliegen de illegaal voorgesorteerde auto's met gierende banden alle richtingen uit, tot groot jolijt van ons toeristen. Waar voor ons geld!

Toen ik bij het ontbijt 2 appeltjes voor de dorst meeritste (over de blueberry muffins zwijgen we even in alle talen), dacht ik wel dat ze nog van pas gingen komen, maar toch eerder voor iets banaals als onze aardse geneugten. Toen ik ze echter aan een oud dametje in een rolstoel gaf, die vroeg aan enkele toeristen of ze misschien wat voedsel overhadden, zei ze dat ik 'blessed by God' ben, wat toch altijd van pas komt, denk ik dan! Waar meegeritste appeltjes al niet goed voor kunnen zijn... Ietsjes later in een Boeddistische tempel in Chinatown mochten we met behulp van Ying en Yang steentjes een ja-nee vraag stellen waarop we het antwoord echt niet weten (dus niet 'zal ik ooit nog eens op reis gaan' deuh), maar iets anders, iets essentielers (sorry, die kl*te qwerty toetsenborden hier hebben geen puntjes voor op de e's). En het anwoord op mijn vraag was JA. Pfff dat zullen we nog wel eens zien!!

Plezant om als oud vrouwtje dit nog eens na te lezen en dan te zien of het nu inderdaad ja was of toch neen...

We hebben ook nog de heerlijk naar rotte vis ruikende lucht van Alcatraz opgesnoven. Dezelfde rotte lucht als die die Al Capone heeft opgesnoven en ook het verhaal van 'Escape from Alcatraz blijkt waargebeurd te zijn, net als de film met Clint 'talkin to me, punk?' Eastwood. Echt een aanrader om hier de sfeer in te schatten. (En veeel beter dan Clint 'can I paint your wagon' Eastwood. gruwel!!)

Morgen begint onze echte roadtrip: autootje gaan ophalen en op naar Yosemite NP...

Ons hotel: Mayflower

Chinatown

in Chinatown is alles mogelijk!!

Superleuke kabeltrammetjes

Lekkere gelakte eendjes lonken je toe in Chinatown

Alsook de smakelijke padden

Mooi

Wildlife met op de achtergrond de 'Golden Pyramid' van San Francisco

Fisherman's Wharf, waar ze de krabben naar je kop smijten

Een deel van de zeeleeuwenkudde op Pier 39

Golden Pyramid

Barry in Alcatraz

San Francisco vanaf Alcatraz

Honeymooners in een Chevy wieldop

Dim Sum 'grote wandeling' in Chinatown

...To be continued...

Lijstjes

2011-07-27T11:26:00.004+02:00

Wat hebben we deze week nog allemaal geregeld...

Zonnebril voor Barry met aangepaste glazen
Visa kaart voor Annabel (ikke ook, ikke ook!!)
Staat sinds kort ook op de to do-list: Maestro functie activeren!
Een paar liter sunblock voor in de woestijn
Decathlon geplunderd aan soldenprijzen
Rafting tripje geboekt op de Colorado River in onder andere de Glen Canyon
Kaartjes voor de Sky Walk in de Grand Canyon waar je 4000 voet (1.2km) in de diepte kan kijken tussen je voeten... (bedenk dat we in Nieuw Zeeland hebben geskydyved vanaf 9000 voet)
Wandelingetje geboekt in Antelope Canyon
Touristil, Deet, en andere ongemakken voorkomende lekkernijen voorraad aangevuld
... nog vanalles wat me nu even ontglipt...
Kijk ook onderaan voor een duidelijke en handige paklijst (en print af naar believen)
oh ja, ook nog gewerkt natuurlijk! de laatste dagen want we tellen af!

En nog iets anders: Barry was zondag jarig, dat hebben we gevierd op onze favoriete manier: met lekker eten en drinken.

Het was ook weer een avontuur op een pad dat we nog niet bewandeld hebben: de moleculaire keuken! In de vorm van het fantastische restaurant De Godevaart. Wat een belevenis! En met aangepaste wijnen... 5 glazen wijn waren fantastisch, enkel het aperitief op een terrasje (witte Martini) en het glaasje Cava vooraf in het restaurant waren wat overmoedig... Ik ben dat niet meer gewoon!! Laat ons zeggen dat het een heel erg leuk avondje was!

En nu op naar de hamburgers en hotdogs...

Paklijst

Mentale voorbereiding

2011-07-20T22:48:00.000+02:00

Om al wat op te warmen...

Zoom in op onze route...

2011-07-13T10:32:00.001+02:00

De route van onze Honeymoon is op punt gesteld, hotelletjes geboekt...
Aftellen geblazen!!

USA 2011 weergeven op een grotere kaart

Huwelijk 11 juni 2011

2011-06-24T11:41:00.002+02:00

De foto's spreken voor zichzelf...

Fotograaf: Mattias Gijsels

Bedankt allemaal om er samen met ons zo'n leuk feest van te maken!
Volg in augustus ook onze Honeymoon op deze blog...

Een nieuw avontuur

2011-06-12T19:15:00.005+02:00

We zijn een nieuw pad ingeslagen: het pad van husband and wife!!
Op 11 juni 2011 zijn wij in de echt verbonden...
De eerste foto's.

Taart!

2011-01-03T19:56:00.002+01:00

Om op gepaste wijze het kerstfeest af te sluiten, had ik me dit jaar als vrijwilliger opggegeven om voor de desserts te zorgen.
De dag voor het feest was er een van bakken, smeren, vullen, gieten en dan ... smullen.
Geniet hier mee:

Biscuit in 3 lagen gesneden, onderste laag met bosbesjes

Toesmeren met frambozen-mascarpone

Ganache klaarmaken om de taart te overgieten

2 lagen vulling: bovenste braambessen, onderste bosbessen

Klaar!

Kaastaart met speculaasbodem en coulis met amandelschaafsel

Perzikbavarois

Dessertenfeest

En smullen maar!

Prehistorisch eten

2010-12-14T20:06:00.255+01:00

Een tijdje geleden heb ik deelgenomen aan een weekend prehistorisch koken, georganiseerd door de trekkingschool van Joker.

Prehistorische mensen (kenners)

Het was al redelijk koud in de laatste week van oktober, dus een extra warme slaapzak en enkele lagen fleece waren wel aangewezen.

Tentenkamp in Dardennen

Een manier om je warm te krijgen is noeste arbeid. Die kan ook daarna gebruikt worden om warmte te genereren:

Brute oerkracht wordt omgezet in hout voor een kampvuur

Of als alternatief verwarmertje: graanjenever. En ook mede een lekker primitief bier-achtig drankje mochten we drinken, uit echte dierenhoorns, wel te verstaan.

Mede drinken uit een echte dierenhoorn

Potten op het vuur voor prehistorische kruidenthee

Knietjes warmen rond het haardvuur

De nadruk van het hele weekend lag dus op eten verzamelen en klaar te maken op prehistorische wijze. De prehistorische mens was, naar wat ik ervaren heb, een groot deel van de dag bezig met het foerageren, het (op wilde wijze) zoeken van eetbaar organisch materiaal in het wild. Af en toe werd er natuurlijk ook wild geplast, of wat dacht je. Maar dat geheel terzijde. Eten zoeken, dus.

De bezieler van Cap Sauvage kijkt welke frissen jonge blaadjes er nog te vinden zijn om zijn tanden in te zetten...

Robin heeft al een aperitiefhapje gevonden

Ik houd het bij een mandje met peertjes

Wat de prehistorische mens verzamelde kan gaan van paddestoelen -riskant... tenzij je voor de sjamaan ervaring gaat- over vruchten als mispels, kweeperen en besjes tot uitgegraven wortels, noten en bladgroen van struiken en planten.

Prachtig herfsttafereel van bosvoedsel

Ook vlees en eventueel vis waren deel van het dieet, naargelang wat zich op je pad kruiste. Maar een grote bron van proteïnen waren ook insecten. Maden (het soort waarmee je kan gaan vissen) en meelwormen, zelfs sprinkhanen en andere, nog grotere insecten werden gezien als belangrijke energiebron. En best wel lekker. Krokant gebakken boven een kampvuurtje en als spekjes over de sla gesprenkeld... We hebben ook eieren gegeten. Maar de prehistorische mens had nog geen gedomesticeerde beestenboel. Kippen en hun eieren waren nog niet gekend. Nee, wij hebben alleen maar kwartel eieren gegeten! Even een contrastje van luxekippen in een tentje half verkleumd... Of wat toen normaal was, en nu duurder omdat het minder en masse geproduceerd wordt.

Kwartel eitjes en bospaddestoelen

Een deel van de workshops was dan ook gericht op het prehistorisch klaarmaken van het verzamelde voedsel. Maar daarvoor heb je ook prehistorische tools nodig.
Zoals... vuur! Zelf gemaakt. Niet met een magnesium stick zoals in 'Expeditie Robinson', nee... Gemaakt met zelf gecreëerde warmte door twee stukken hout tegen elkaar te wrijven. Zoals in de film 'Cast Away' bijvoorbeeld.

Prehistorische allumeuse

Maar ook de stenen messen hebben we leren maken. Of toch zien voordoen. Want dat is nog niet hetzelfde als het zelf te moeten doen. En met zo'n stenen messen hebben we ook ons eten klaargemaakt. Dat is te zeggen: op de knietjes bij het kampvuur een duif gevild, ingewanden uitgehaald, onthoofd en gefileerd. Zo'n mes is echt scherp! Dat ging best wel
goed.

Duif op het menu

Onfortuinlijk duifje

En het doet ook wel goed om nog eens terug te keren naar de basics, te kijken waar dat duifje dat al eens op ons bord ligt (in de sjiekere etablissementen), eigenlijk vandaan komt en alle stappen van dier tot bord mee te maken. Ook het opeten is een groot deel van de belevenis, wel te verstaan. Tegen dan zie je zo scheel van de honger dat je de oermens in jezelf echt wel voelt opkomen en hem moet tegenhouden om niet met een goedendag de buurman zijn bordje ook te bemachtigen.

Duifjessaté grillen boven het kampvuur

We hebben ook les gekregen in het op prehistorische wijze bereiden van het voedsel. Zo kennen we nu de finesses van de stoomkuil: een kuil met gloeiend hete stenen in -opgewarmd in een kampvuur-, daarbovenop veel (nat) gras, en dan de te stomen voedselpakketjes. Het geheel afdekken en een uur of twee laten stomen. De inhoud van de pakketjes kan je naar hartelust, maar wel binnen het aanbod van de prehistorische mens, kiezen. In ons geval zag zo'n pakketje er als volgt uit:

Op het menu vanavond staan stukjes bospaddestoel, wortel, wilde peper, kwarteleitje, cranberrie, walnoten en lekker sappige meelwormpjes om alles af te smaken.

Deze worden prachtig ingepakt alsof de kerstman himself het gebracht had

Met een rundsschouderblad als prehistorische schup wordt de stoomkuil gegraven

In de stoomkuil worden alle pakjes verzameld, afgedekt en zo kunnen ze een paar uur garen.

De duivenbilletjes hebben we eerst een nachtje laten pekelen en daarna in een rooktipi gelegd om te garen met speciaal aroma.

Gepekelde duivenbilletjes

De rooktipi constructie

De final touch aan de rooktipi

En smullen maar! Allemaal heel leuk, maar gelukkig stond er bij thuiskomst op zondagavond een lekkere hete pizza klaar voor mijn grote 21e eeuwse honger!

Blue Curaçao

2010-11-09T23:10:00.022+01:00

Er was maar één geschikte kleur voor een likeur die uit Curaçao komt. Daarmee hebben ze de nagel op de kop geslagen. Blauw is de kleur van de dag.

Het water... azuurblauw. Bijna Yves Klein blauw zelfs.

Net zo mooi als de kleuren in de cocktails... na een koppel daarvan zie je dubbel.

Maar eerst... werken! Of in dit geval: duiken!

Hier is een handig 10-stappen plan:

1) Eerst zoek je een idyllisch strandje op. Liefst zonder wolkjes in de hemel, maar orkaan Tomas wou ook even laten weten dat hij er was.

2) Maak een vreugdesprongetje bij het idee dat je

a) op een tropisch eiland zit

b) binnen een half uurtje alweer de onderwater natuurpracht zal mogen bewonderen

c) tijdens die onderwaterpret even verlost bent van de mini-muggen met mammoet-beten

d) niet op het werk bent

e) niet op het werk bent

3) Laat je goed briefen over de duik die je voor de boeg hebt.

4) Prepareer je materiaal. Zorg dat je 2 vinnen hebt (cirkeltjes zwemmen is misselijkmakend), sluit je fles aan en vergeet ze liefst ook niet open te draaien of het wordt en zeer korte duik)

5) Daal neder in de grote blauwe oceaan. Check rondom of iedereen ok is, en zeker je buddy! De allerbelangrijkste :)
Op de duikcomputer Puck van Mares kan je oa aflezen:
diepte 20.7m, watertemperatuur: 30°C!!!

6) Geef je ogen de kost!

7) Kijk ook tussen de koralen en in het open water: er zijn een boel prachtige onderwaterwondertjes te vinden. Soms moet je snel zijn...

8) Zorg dat je een waterdichte zaklamp bij hebt om de beestjes nog beter te kunnen ambeteren.

9) Pas op voor goed gecamoufleerde, gevaarlijke individuen met grote giftige stekels, zoals deze schorpioenvis. (zie je hem?)

10) Van al dat rondzwemmend eten te bewonderen, krijgt een mens honger! (en dorst!)

Deze en andere foto's kan je ook bewonderen op Flickr.
Met dank aan AKO Diving!

Venetië

2010-10-08T21:38:00.001+02:00

Deze zomer zijn we er een weekje tussenuit geknepen. Deze keer was Venetië ons doelwit.

Wij zijn ondertussen al zo gewoon om lange vluchten te boeken dat we ons hand niet omdraaiden voor een vlucht van 1.5 u. Net genoeg om je te installeren! En te kort om een Touristilletje te nemen, want dat werkt te lang en te intens door. Dan maar wat mottig... (niet zo erg: geen zakjes nodig deze keer!)

Bij aankomst (enkel met handbagage, de flesjes en tandpasta netjes in een afsluitbaar, doorzichtig zakje in hoeveelheden kleiner dan 100 ml, zoals het hoort) recht de luchthaven uitgelopen en zo de bus op, what's new. Behalve dan dat de bus in dit geval een boot was. Zo leuk! Meteen helemaal anders.
En... bij het aankomen zien we zoals verwacht wel het Piazza San Marco, maar het zag er net even anders uit.

Want blijkbaar, hoewel er naar onze bescheiden mening toch voldoende toeristen rondlopen die voor enig inkomen zorgen, heeft Venetië sponsoring nodig om zijn monumenten ter restaureren. Hier valt het nogal mee, maar als je even inzoomt op de 'Brug der zuchten', blijkt dat die nogal uit zijn context gerukt is:

Wat je ziet is wel de echt brug, volledig omsingeld door reclame voor een luxueuze lifestile. Misschien is het dan toch niet zo slecht gezien: toen was een luxueuze lifestile gewoon vrij te zijn en de zon op je vel te voelen, nu wordt er al iets meer van verwacht (hoewel een horloge van Breitling zoals John Travolta het promoot aan de andere kant van het plein daar voor mij niet noodzakelijk bij hoort...). Het zicht van achter de tralies van de 'Brug der zuchten' is wel nog steeds adembenemend.

-zucht...-

Maar niet alleen die brug was adembenemend, natuurlijk. Aangezien Venetië de stad van het water is, is het ook de stad van de bruggen en de bootjes...

Waarschijnlijk de bekendste brug van allemaal: De Rialto brug.

Het duurste vervoer dat er per minuut te vinden was.

Ook de brouwer leverde met de boot...

Met dit welgeplaatst kapmes vooraan glijd je door tegenliggers als boter!

Men zegt dat de kunst van het gondel varen overgedragen wordt van vader op zoon... Deze zoon lijkt zijn vader reeds verorberd te hebben... Twee vliegen in één klap: geen honger meer, en meteen de zaak kunnen overnemen. Hoor je het stemmetje uit zijn buik komen? 'Help!'

Het fantastische zicht uit onze hotelkamer... In een klein zijstraatje van het San Marco plein. Hotel Ambassador Tre Rose. Iets minder sjiek dan het er op de website uitziet, maar de ligging was ongelofelijk. En het uitzicht ook!

Tot hier de algemene sfeer... Voor de overige foto's verwijs ik naar de diavoorstelling hiernaast, je kan er ook op klikken en zo in Flickr kijken naar de mooiste foto's die we in Venetië getrokken hebben.

30 jaar in Brugge

2010-09-04T18:53:00.014+02:00

Niet dat we er 30 jaar zijn geweest, maar we hebben er de 30e verjaardag van Barry gevierd. Want dat is toch een mijlpaal die eens in de verf mag gezet worden. En dan kan je er rustig op plaatsnemen, een zucht van verlichting slaken en eens rondkijken naar de ontstuimige jeugd...
Ik had een soort verrassingsweekendje geboekt (ja, verrassing met 2 rr'en!) en een super de luxe hotelletje uitgezocht. Het was werkelijk zalig, een enorme aanrader en zoals je kan zien was werkelijk alles erop en eraan:

Het Prinsenhof Hotel Brugge is fantastisch gelegen vlak bij de twee grote winkelstraten en dus ook bij het Belfort.

Ik had ook als verrassing het hotel ingelicht over de reden van onze festiviteiten en gevraagd of ze bij het bubbeltjes ontbijt een surprise verjaardagstaart konden regelen. En ze hadden hun best gedaan!

Ik vermoed dat het een taart voor ongeveer 6 personen was. Na ons ontbijtbuffetje met lekkere gebakken eitjes, spekjes, toast gerookte zalm, koffie, bubbels en nog zo veel meer (genoeg krachtjes opdoen om een hele dag rond te kuieren in het authentieke Brugge! U niet inhouden! Het is a volonté! en je bent jarig!! STOEMPEN dus! :) schoot er nog ongeveer voor 2 personen taart over... Waarschijnlijk had het keukenpersoneel watertandend de kaarsjes op de taart gezet (met welke kleurencombinatie opgetelde kaarsjes komen zij hier aan 30? 3 groene van 5, 3 roze van 4 en 1 oranje van 3 = 30? Toch al vrij ingewikkeld voor een zaterdagochtend denk ik!) in de hoop dat er nog 4 stukken te verloten zouden zijn -aangezien wij maar met 2 waren- maar nee hoor... Er schoot echt niets van waarde over. Elks 2 stukken en dan ook nog de lekkere verse fruitjes van het overblijvende stuk taart geplukt... Oops! Maar on the up side: we hebben die dag geen middageten nodig gehad! (een ijsje is geen middageten).

Na dit zalige ontbijtje hebben wij lekker de toerist uitgenhangen (my favourite state of mind!). Langs het gezellige Begijnhof, de winkelstraten, een zalig boottochtje op de grachten en een heerlijk terrasje met zicht op het water. Op het plein aan het Belfort was een paardje dat een nieuw schoentje nodig had (waarschijnlijk dus van het vrouwelijke geslacht). Na een kleine pedicure (nageltjes knippen, wat bijvijlen, enkel het nieuwe kleurtje ontbrak nog) was het zo ver:

Daarna kon ze terug karren trekken dat het een lieve lust was, heupwiegend en showend met de nieuwe shoes. De tweede dag hadden we ons (een heeel klein beetje) ingehouden op het ontbijtbuffet, want dan gingen we 's avonds eten in een etablissement dat ons door een echte kenner was aangeraden : restaurant Quatre Mains vlak bij het Belfort. Daar werden we nog maar eens culinair verwend en in de watten gelegd. Met het zalige weer konden we tot in de late uurtjes buiten zitten op hun gezellige terrasje.

Na dit overdadige weekend kon een weekje ceinturen er wel af...

Vernieuwde blog

2010-09-01T14:41:00.003+02:00

Het is alweer september, de eerste schooldag. De zomer is voorbij, na juni vielen juli en augustus qua zonneschijn nogal tegen...

Toch hebben we heerlijk genoten van de vrije tijd en zijn er al plannen gesmeed om de komende duistere maanden toch enkele lichtpuntjes te geven. Ook hebben we nog een paar heerlijk uitstapjes gemaakt die het verslagen waard zijn.

Aangezien het dus niet meer gaat om één grote reis (het was een fantastisch avontuur dat ik met plezier heb gedeeld) maar om een boel verschillende uitstappen/ontdekkingen/plannen/citytrips/reizen/ervaringen, heb ik de titel van de blog aangepast en ook het uiterlijk is wat geüpdatet. Ongemerkt is ook de eerste jubileumdatum van deze blog gepasseerd: ik heb mijn eerste berichtje gepost op 19 augustus 2009. Tijd dus voor een frisse wind en nieuwe plannen. Want stilstaan is achteruitgaan!

Back in town

2010-04-04T17:02:00.002+02:00

Wat vliegt de tijd toch he... We zitten al terug in onze eigen comfortabele zetel, in ons vertrouwde huisje. Moe op de juiste momenten, maar nog klaarwakker op de foute momenten... (om 4u `s nachts wakker? Fout! Maar wel ideaal om terug vriendjes te worden met ons katje in de zetel.)

Met dit koude weer en verkleumde vingertjes is het al bijna moeilijk om me in te beelden dat we in het warme Los Angeles zaten. Ik weet het, wat een luxe probleem...

Het diner bij Gordon Ramsey was heerlijk. We hebben een 7 gangen menu genomen, zeven heerlijke proefjes van chef's kunsten die elk op zich klein lijken, maar op het eind toch een goed gevuld gevoel gaven. Het restaurant was op het gelijkvloers van en poepsjiek restaurant. Met de taxi arriveerden we bij de witmarmeren hal van het hotel 'The London'. Aan het einde van een lange gang belandden we in een prachtig Frans getint interieur, perfect aansluitend met de French cuisine die we zouden gaan proeven. We hadden al maanden geleden besloten dat dit onze afsluiter van een fantastische reis zou worden en de laatste restjes geld op de Visa mochten eraan geloven op deze grote finale, dus gingen we voor het 7 gangen menu. Telkens werden we verrast door een mooi ogend, lekker smakend proef bordje waarbij heerlijke producten en combinaties de revue passeerden. En alles van de beste qualiteit. Foie gras met appelsienschuimpje en viooltjes, asperge met morielje paddestoelen, eendeborst met venkelpuree en mandarijn en nog vanalles wat mijn geheugen al is ontglipt. Als afsluiter: chocolademousse met Belgische chocolade, hoe kan het ook anders. Voor ons twee waren er telkens 4 obers in de weer: eentje droeg een prachtige zilveren plateua met daarop onze beider borden, twee om elk een bord van deze plateau te nemen en tegelijkertijd voor Bart en mijn neus te zetten en één om onze wijn bij te schenken. We voelden ons de koning (en koningin) te rijk. En nadien met de taxi terug tot ons eigen hotel waar we onze laatste nacht op vreemde bodem tegemoet gingen. De volgende zou op internationaal grondgebied zijn en dan terug thuis... Een goed vooruitzicht.

Los Angeles

2010-03-23T05:30:00.003+01:00

Buenos dias!
In tegenstelling tot wat wij dachten, blijkt Spaans hier echt wel de tweede taal te zijn. We lopen hier tussen de Latino's...
Het internet in ons voor de rest peopsjieke en perfect in orde Marriot Hotel Downtown Los Angeles was even buiten werking, maar nu kan ik toch wel even wat foto's uploaden en een berichtje schrijven.
Om nog even chronologisch te blijven wil ik nog even vertellen over een van onze laatste avonturen in Australie: Hartley's Crocodile Adventures op een half uurtje rijden van Cairns. In deze crocodile farm kweken ze krokodillen voor hun prachtige leer (sjakosjen), vlees (mjammie), beenderen en tanden (souvenirs), ingewanden (fertilisers) en wat er nog allemaal van te maken valt. Zo moeten de natuurlijke populaties niet meer zo belast worden met jacht. Maar slim als ze zijn, maken ze er ook een informatie- en entertainmentcenter van: een soort zoo. Je kan er spectaculaire shows zien waarbij de crocs worden gevoederd met een stok of zelfs met de hand en dan snel gaan lopen. Heel spectaculair.
Na nog een paar dagen luieren hebben we dan de langste woensdag van ons leven meegemaakt... Op woensdagmiddag om 12u vertrokken in Cairns, 5 uur vliegen naar Auckland, daar 3 uur wachten, dan 12 uur vliegen naar Los Angeles, en toch op diezelfde woensdagmiddag maar dan om 15u aankomen in LA. Heel raar...
In Los Angeles aangekomen hebben we al geshopt dat de stukken er hier af vliegen! Joepie! In het Fashion District hier downtown hebben ze prachtige namaakspullen. Zo heb ik 'echte' Louboutin schoenen gekocht voor amper 20 euro per paar... Ook zonnebrillen, sjakosjen en de rest van Prada, Dior en co zijn hier voor een prikje te koop. We hebben onze zalige Hollywood Star House Tour achter de rug, waarbij we het dak van Tom Cruise hebben zien uitsteken boven zijn haag, de postbus van Orlando Bloom hebben kunnen bewonderen, de auto van de mama van Charlize Theron en de haag van Johnny Depp (die veel hoger was dan sie van Tom Cruise trouwens). Met allerlei pittige details die we van onze jolige gids meekregen. Joepie! Starfucking! Ook het motel waar Angelina Jolie 3 maanden heeft gelogeerd nadat ze het had uitgemaakt met Billy Bob Thornton en voor ze aan de haak ging met Brad Pitt. Hihi!
We hebben met onze fantastische Front Of The Line tickets in de Universal Studios die ik van thuis uit al online had gekocht, aan geen enkele show of railway moeten aanschuiven. Het was een stralende weekenddag en er was veel, heel veel volk! Dikwijls stond er op de borden aangegeven dat de wachttijden per attractie 45 min waren, maar met ons pasje mochten we langs een aparte ingang, voorbij de wachtende mensenmassa meteen vooraan aansluiten en in de karretjes plaatsnemen. Moehaha!!! Echt zalig. Op den duur een beetje genant. We kregen bijna compassie met de arma stakkers... Maar niet genoeg, hihi. We hadden net tijd genoeg om alle shows en attracties op een dag te zien, doordat we niet moesten aanschuiven. Vandaag hebben we dan de echte sjieke winkelstraat bezocht: Rodeo Drive. Hier zijn de Balenciaga, Ferragamo, Gucci, Dior, Prada en Jimmi Choo spullen allemaal wel echt en ook duur. Een beetje het equivalent van Fifth Avenue in New York. Maar hier lopen dan ook echt celebrity's rond: blijkbaar was er een filmset aan de gang met Jennifer Aniston en er waren een boel paparazzo's met telelenzen aan het wachten om het te bewijzen.
We gaan hier de komende dagen nog de boel verder uitpluizen en voor onze laatste avond hebben we gereserveerd in het restaurant van Gordon Ramsey hier downtown LA. Nu alleen nog een passende outfit kopen... ;)

Cairns, Great Barrier Reef

2010-03-14T00:51:00.003+01:00

Wat vliegt de tijd! Ondertussen hebben we Tangalooma bezocht, wat een prachtig eiland was, het paradijs op aarde. Wit strand, palmbomen, turquoise zee, maar het weer zat ons niet mee. Bewolkt met regelmatige buien viel het toch een beetje tegen. Maar we hebben wel een dolfijntje uit onze handen eten gegeven, toch heel speciaal!
Daarna hebben we nog bij Bundaberg een schildpadden reservaat bezocht, waar je nachtwandelingen kan doen en kan zien hoe een nest loggerhead turtle- eieren uitkomt en die mini schildpadjes hun eerste flapjes zetten op weg naar de grote oceaan. Fantastisch! Ook al was het weer in de gietende regen, onze regenbroeken zijn hier goed van pas gekomen.
Gisteren zijn we teruggekomen van onze veelbesproken duikcruise in Great Barrier Reef en we tellen nu de laatste dagen op het continent Oceanie.
Wat een belevenis! Zo'n duikcruise is toch iets heel speciaals. Met gemengde gevoelens kijk ik erop terug... Het duiken op zich was fan-tas-tisch leuk en prachtig en interessant en mooi en vermoeiend en leerrijk en waaw! Maar... het zou toch leuk zijn moest ik (en Barry ook , maar gelukkig iets minder) niet zo'n last hebben van zeeziekte. Ik heb pilletjes geslikt voor een heel leger en op den duur een hele cocktail van verschillende pilletjes, druppeltjes en kauwtabletjes van sympathieke medereizigers gekregen, maar het was heel erg hardnekkig.
De dag dat we vertrokken hadden we om 5u al ons eerste pilletje geslikt dat we speciaal in een apotheker hier zijn gaan kopen tegen zeeziekte (hier zijn wel heel erg veel toeristen die daar mee te kampen hebben). Alles goed en wel, maar tijdens het wegvaren van Cairns kom je een stukje open zee tegen waar de wind en dus ook de golven vrij spel krijgen met de boot waarop we met 32 man zaten. Tijdens die helse rit was er dan ook nog eens een lange briefing over de veiligheid ed binnen in de boot en tegen dat we naar buiten konden, was het kwaad al geschied. Allebei kotsmisselijk. Zo miserabel dat we ons voelden... Dat gaat toch niet 3 dagen zo zijn, he? Ik heb 5 zakjes gevuld (jaja, dat soort zakjes), en Barry is gewoon over de rand gaan hangen... met als gevolg dat zijn bril in de hoge, wilde golven verdwenen is. Aiaiai! Kl*te! Gelukkig is zijn zonnebril ook met aangepaste glazen, maar die hadden we niet bij op de boot! De drie dagen die nog volgden op de boot was ik Barry zijn ogen wanneer hij iets zocht. Maar genoeg over dit ongemak! We zitten nu eindelijk terug op vaste grond en ik wil er eventjes niet aan denken.
Maar dat duiken is toch zo leuk! We hebben 9 duiken gedaan en 2 nachtduiken. We hebben vele prachtige visjes gezien, white tip reef sharks, nemo-tjes, loggerhead turtles, stingrays, barracuda's en nog veel, veel meer. We zijn tot 23m diep gegaan, hebben ons leren orienteren met een kompas onder water en alles ging als maar vlotter en sneller.
We hebben kennis gemaakt met de agressieve triggerfish, een vis van zo'n 80 cm lang met grote, konijn achtige tanden die chargeert zodra je in de buurt van zijn territorium komt en ook echt bijt! Er was een meisje op de boot die een beet had gekregen in haar dijbeen en dat was niet mis. Geen bloed, maar een hele grote neep waarin je toch duidelijk de tanden zag staan. Die vis is super snel en achtervolgt je totdat je ver genoeg bent. Er staat een foto op de flickr, waarop je ziet hoe Barry de vis tegenhoudt met z'n zwemvliezen. Wel griezelig! En de haaien die we gezien hebben zijn zo rustig en ongeinteresseerd...
Een nachtduik in het donker is dan weer een heel andere belevenis. Het enige wat je kan zien, is wat je verlicht met de zaklamp en je ziet ook andere zaklampen bewegen. Verder had iedereen een glowstick aan z'n duikfles, dus die lichtpuntjes vormden ook een baken. Maar voor de rest alleen maar donker en het geluid van je eigen ademhaling en broebeltjes die naar boven ontsnappen. Hier en daar een explosie van kleur als je met je zaklamp op de mooie koralen en vissen schijnt, en als je een klein visje verlicht, wordt het al gauw aangevallen door een grotere, die even snel misbruik maakt van de situatie. Oeps... sorry, visje! Bij het terugkomen naar de boot, krioelde het van de rode baarzen die afkomen op het eten en het licht, en er waren ook 3 haaien van zo'n 1m20cm die rond te troep cirkelden. Waw!

Brisbane

2010-03-03T10:12:00.004+01:00

Alweer een stuk noordelijker zijn we Brisbane tegemoet gereden. Ondertussen leven we in een constante tropische regenstorm... dat wil zeggen emmers tegelijk uit de lucht en dan weer een straal zon die je binnen de 5 minuten uit je regenjas doet vluchten en zonnecreme doet smeren. Die er 5 minuten later alweer afgeregend wordt. Niet zo praktisch... maar dat ,maakt wel dat we verplicht zijn om een dakje boven ons hoofd te zoeken voor savonds, in plaats van ons tentje in de regenplassen op te trekken. De luxe van een dubbel bed en dikwijls ook een tv-tje moeten we er dan maar bij nemen he...
Tussen Bondi Beach en Brisbane hebben we onder andere ook halt gehouden in in Byron Bay. Dit zou naar verluidt ook een surfers paradijs zijn (net zoals de stad 'Surfers Paradise' hier, maar dan anders), maar de tropische regenstorm maakte dat het strand minder drukbevolkt was dan anders, vermoeden we. Er zijn ook zeer mooi duiktrips te boeken hier, en die gingen gelukkig wel door ondanks de grote regenval. Bij het duiken word je toch nat he... Hier hadden we rekening mee gehouden en de duiktrip naar Julian Rocks, een rotspartij die hier voor de kust ligt hebben we dan ook meegepikt. Onze eerste echte doopduik die zonder duikleider Dirk en meteen het echte werk vertegenwoordigde. Wij al wapperend met ons 1 ster brevetje... en met onze 5 duiken tussen de mensen die 30 tot 50 duiken achter de kiezen hadden. Maar... je moet ergens beginnen he. En dat we beginners waren, was wel duidelijk. Het oerbegin is namelijk dat je voldoende gewicht aan de loodgordel om je middel moet hebben om beneden te geraken. En blijkbaar had het iets meer mogen zijn dat wat de begeleiders er hier van dachten... Maar dat zal ons niet meer overkomen! Het lukte wel, maar normaal gezien zou je zowat als een vlezig baksteentje naar beneden moeten dwarrelen en wij waren eerder spartelende kikvorsjes. Maar... wat we gezien hebben was werkelijk prachtig! Leopard sharks van ongeveer 2 meter (deze hebben geen tanden, maar een soort schuurplaten waarmee ze krabben en mosselen ed verbrijzelen, en dus geen mensen), stekelroggen (stingrays), grote leatherback turtles en nog veel kleurrijke visjes, koralen en sponsachtigen hebben we gezien en heb ik met mijn Olympus Mju Tough op harde pixel vastgelegd. Alleen jammer dat de computer waar ik nu aan werk geen toegang biedt tot zijn usb ingangen, waardoor ik voorlopig geen fotootjes kan uploaden. Maar dat komt nog, en die van Great Barrier Reef zullen deze nog overstijgen in pracht en praal. En dat is voor 11 maart, niet meer zo heel lang dus!
Morgen gaan we naar Tangalooma, op Moreton Island dat hier vlak voor de kust van Brisbane ligt. Hier gaan we wilde dlofijnen met de hand visjes geven in ondiep water terwijls we ze kunnen aaien!
check deze link. www.tangalooma.com

Bondi Beach

2010-02-25T11:20:00.004+01:00

We hebben net 2 dagen achter de rug op het wereldbekende Bondi Beach (lees: 'bondaai'). Het is een prachtig strand dat technisch gezien nog in Sydney ligt, maar in praktijk op een half uurtje rijden van 't stad. In Antwerpen zouden we zeggen dat dat al parking is... Maar dus stralende zon en surfers alom. De golven ('the surf') zijn hier zo hoog en wild dat het me deed denken aan point break, met Keanu in zijn mollige jaren en wijlen Patrick Swayze. In het Youth Hostel hier konden we gratis surfborden en bodyborden (kortere, lichtere versie, meer voor amateurs die gewoon wat willen ploensjen... wij dus) gebruiken dus dat hebben we geprobeerd.
De eerste dag vol goeie moed bergaf met een surfbord onder de arm (man, wat is dat zwaar!). Aangekomen op het strand, kleine fotosessie met de surfborden want wij zijn der echte... Ja. Na 5 minuten al was duidelijk dat we iets te veel hooi op onze duikplank hadden genomen. De golven waren veel te hoog, te wild en je word gewoon tegen de bodem gesmakt en daar gehouden door onderwater stromingen. Na een paar koprollen en een geschaafde knie (al dan niet gevolgd door een klop van de onhandelbare surfplank) hield ik het voor bekeken en bekeek ik dus Barry die toch nog wat verder probeerde. Met een bloedende knie kwam hij uiteindelijk ook terug boven water en smeten we de handdoek in de ring. Na een namiddagje heerlijk lezen in de zon en een paar keer het strand op en af joggen, moesten we met bord en al terug naar het hostel, bergop deze keer. Wat een klerezooi... Met armen gelijk elastieken en een tong tot op de grond kwamen we aan en besloten we dat het sop de kool toch niet waard was. De tweede dag hebben we wijselijk besloten om datzelfde sop te trotseren met zon'n bodyboard, dat is toch misschien meer ons ding. En ja hoor, de golven waren ook minder hoog en wild, en het was fun verzekerd. Daarna nog eens 3 maal over en weer de volledige lengte van Bondi Beach afgejogd op het nat zand en dan een welverdiende dut in de zon. We hebben het overleefd, zonder de hulp van de life savers die het er al druk genoeg hebben...

Sydney

2010-02-21T11:30:00.005+01:00

We zijn in Sydney gearriveerd. En hoe! (ik bedoel niet perse met de auto, links rijdend, maar toch...) Sinds Melbourne is dit de eerste keer dat we rustig op internet kunnen, en op betaalbare wijze.
In Melbourne hebben we de viering van het Chinees Nieuwjaar op 14 februari kunnen meemaken, in China Town (wat hier vlak naast the Greek precinct ligt, en in New York vlak naast Little Italy. We kunnen stellen dat de Chinezen gemakkelijk vriendschap sluiten.) Het was prachtig weer en enorm veel volk (het zag er geel van't volk.)
Na Melbourne zijn we naar rechts gereden, de oostkust op. We kwamen zowat in een tropische regenstorm terecht, eentje zoals ze blijkbaar in tijden al niet meer hadden meegemaakt. De riolering kon het niet slikken, stikken dus! De wegen stonden blank en de Highway langs de oostkust werd zelfs afgezet. Zodoende hebben wij onder het motto "dan hebben we dat toch ook eens meegemaakt, zo' tropische regenstorm" enkele dagen in een stadje Eden (zo slecht kan dat toch niet zijn) een kamertje gehuurd, want met ons tentje zagen we dat toch zo niet zitten. Hier hebben we onder andere het 'Killer Whale museum' (orka's dus) bezocht, waar onder andere het skelet van een ca 7m lange orka te zien was. Zijn rugvin stak 1.7m uit boven zijn rug. Dat ben ik dus, die op de rug van een orka staat! En dan nog 10 cm! Heel erg groot dus...
Na twee dagen was de storm gaan liggen en konden we verder langs de oostkust naar boven trekken. Zo hebben we op twee opeenvolgende super idyllische plaatsjes gecampeerd waar de grijze kangoeroes, wallabies, opossums en verschillende soorten papegaaien langshopten en ons om de oren vlogen. In eentje ervan was de zee zo wild met gigantische golven (voor ons toch, met de Belgsiche kust in het achterhoofd) tot 3m, dat er niet echt gezwommen kon worden, maar wel heerlijk in gedarteld, wat ik dan ook lustig heb gedaan. Op het andere plaatsje, Jervis Bay, hebben we onze eerste snorkel ervaring op reis in de praktijk kunnen brengen. Een paar foto's staan op de blog, toch al enkele kleine kleurige visjes en een hele grote. En het witste strand dat ik al heb gezien, denk ik...
Daarna hebben we 2 nachten in The Blue Mountains gekampeerd. Het zijn in feite geen bergen maar eerder plateaus, en eigenlijk zijn ze ook gewoon heel erg groen door het tropische regenwoud dat er op staat, maar er hangt een blauwige mist in de valleien door de vele eucalyptusbomen die er waterdamp zweten met minuscule eucalyptusolie-druppeltjes, waardoor het licht blauw gefilterd word. Een soort mooie, natuurlijke smog dus. De correcte benaming voor de Blue Mountains zou dus eerder zijn 'The green plateaus with blue natural smog', maar om commerciele redenen hebben ze het toch maar anders aangepakt. En de geur van eucalyptus is er dan ook zeer intens. Het lijkt wel of er een gigantische bus reflex-spray is ontploft... en een scheetje wordt dan ook meteen gemaskeerd, handig. Maar zo mooi! De gegeven naam doet de plaats zeker eer aan. Op de foto's zie je The Three Sisters, 3 rotsblokken die te tand des tijds hebben doorstaan en zijn uitgehouwen door weer en wind. Volgens de aboriginal legende zouden het 3 dochters van een godheid zijn, die ze versteend had om ze te beschermen tijdens zijn afwezigheid op een van zijn heldhaftigheden. Jammer genoeg kwam hij om voor hij de spreuk kon omkeren. Ofzowiets...
En vandaag dus onze eerste dag Sydney. Eerst accomodatie zoeken en dan meteen de stad in, onze eerste glimp van het Opera house, de Harbour bridge en toevallig ook Mardi Gras, een gay and lesbian pride festival. De parade is volgende week pas, die zullen we jammer genoeg niet meemaken. Maar op het festival waren ook al zeer kleurrijke en trotse gays en lesbiennes te zien, uitgedost met leer en leibanden of spandexjes in felle kleuren met tepelringen en pruiken op bonkige gespierde bodybuilders, of bloot vlees met amper een minuscuul stringetje dat onder de bierbuik ver zoek is. Heel leuk om te zien allemaal. En dat in de bakkende zon wat het is hier staalblauwe lucht en 30 graden. Wij braaf insmeren, maar toch al een beetje bruiner dan toen we vertrokken in de sneeuw.
Zo, eens kijken wat Sydney nog allemaal te bieden heeft...

Melbourne

2010-02-12T12:10:00.004+01:00

Hoi lieverds,
Uit anonieme bron verneem ik dat er steeds meer fans van de blog bijkomen. Heerlijk! Bedankt!

Het mindere nieuws heeft ons ook aan de andere kant van de wereld bereikt dat twee dierbare personen niet meer onder ons zijn. Tante Fernande en Tante Willie, onze gedachten zijn met jullie. Met een glimlach denken we terug aan warme herinneringen.

We hebben net onze eerste dag Melbourne achter de rug. Onze eerste echte mega-stad sinds Tokyo. Net als Tokyo doet het met momenten denken aan New York. We zijn vanmorgen aangekomen met de ferry, 'The spirit of Tasmania', waarop we 9 uur hebben verbleven. Gisterenavond om 21u zijn we aan boord gegaan van dit gigantische schip. Onze eerste cruise, want als we op pensioen gaan, zeggen we altijd, gaan we cruises maken. Als echte oudjes uit de bol gaan met de dek officier en officieuse... Het was een heel sjiek schip, voorzien van poten en oren. Ik bedoel: restaurants, bars, launges, swimming pool, slaapkajuiten met comfortabele bedden, buitendek, toeristisch informatiedesk, souveniershop en waarschijnlijk nog dingen waar ik na een paar glaasjes witte wijn niet meer op kom. Na een heerlijke maaltijd (buffet... ze hebben er hun broek aan gescheurd ;) en nog een drankje in de lounge hebben we om 23u onze gereserveerde slaapkajuit opgezocht en de rest van de nacht zijn we in slaap gewiegd. Weeral een heel nieuwe ervaring!
En dan vandaag in Melbourne nog eens wat winkeltjes gezien en net op een heel gezellig terrasje gebotst waar live een mengeling tussen jazz en flamenco werd gespeeld. Met een paar glaasjes witte wijn dus... het is ten slotte vakantie! Echt, vakantie. We zijn toe aan onze derde auto een vierde etappe. Op het programma staat onder andere nog The blue Mountains, Sydney, Brisbane, Great Barrier Reef en veel luieren, zwemmen en snorkelen en ook nog iets heel leuks: het uit de hand voederen van wilde dolfijnen! zie link: (http://www.tangalooma.com/). Joepie!

Hobart, Tasmania

2010-02-08T09:25:00.003+01:00

Ziezo, we zijn al afgezakt naar het zuiden van Tasmanie. Zuidelijker dan dit komen we niet meer.
Tasmanie is prachtig. De meeste mensen die we hier tegenkomen vergelijken het met Nieuw Zeeland en zeggen dat het daar veel harder op lijkt dan op het Mainland, het grote eiland van Australie. Wij kunnen het nog niet vergelijken met Mainland, maar het is wel net als NZ ook heel mooi, groen en bergachtig, maar toch iets dorder. We hebben al prachtige wandelingen gemaakt hier, onder andere naar het idyllische Wineglass Bay in Freycinet National Park. Dit heeft een zeer beroemde baai die lijkt op een wijnglas en evenzoveel filosofische gedachten teweegbrengt. Hier hebben we ook wallabees gezien, het kleinere broertje van de kangoeroe. We rijden momenteel in ons tweede autootje, een leuk, compact, wit hyundaitje met een grote koffer... Zeer handig hier. We kamperen dat het een lieve lust is, hoewel we vandaag in een backpackers hostel zitten hier in Hobart, de hoofdstad van de staat Tasmanie. En eigenlijk echt crappy. Het is tot hier toe de meest tegenvallende accomodatie... Maar ze kunnen niet allemaal de beste zijn. Gisteren zaten we op een prachtige ruime camping waar de wallabeetjes ook gewoon tussen de tenten door hopten, heel erg schattig. We hebben er gegeten met het zicht op een baaitje waar de ondergaande zon oranjerood licht scheen op het strand en de bomen, ondertussen lekkere scampitjes verorberend. Het leven kan toch schoon zijn... Tis toch niet altijd ne strijd!
De laaste dagen van NZ heb ik ook niet meer echt kunnen schrijven wegens tijdsgebrek (wat een positief punt is). Daar hebben we helemaal in het zuiden op bij een heel leuk gezin gelogeerd in een farmhouse, waar we bij aankomst meteen werden meegenomen met de jeep door de weilanden om te gaan rotsvissen. Vissen vanaf de rotsen aan de klif van een van de weilanden die hun erf omvatte. Eerst holderdebolder tussen de koeien en schapen tussen omgevallen bomen en diepe putten (wieee! leuk!) en dan de zeeleeuwen verjagen van de rotsen waarop ze wilden staan om te vissen. Prachtige foto's van rotsen die overwoekerd zijn door bull kelp (gigantisch zeewier) waartussen de zeeleeuwen en meeuwen vechten voor een plaatsje. En dan de man met zijn kleinzoon die na 2uur nog niets hadden gevangen... Maar het was wel heel leuk en avontuurlijk. En onverwacht, maar dat valt onder avontuurlijk.
Morgen trekken we terug noordelijk in Tasmanie, om de cirkel rond te maken. Tegen de 11e moeten we terug in Devonport zijn, waar we begonnen waren, om de nachtferry met ondergaande zon op bestelling te nemen richting Melbourne. En daar begint de 3e etappe van de reis: east coast Australia, mate!

Akaroa

2010-02-01T09:41:00.007+01:00

Waarde lezers,
Ondertussen zijn we Nieuw Zeeland helemaal afgezakt tot het zuiden en alweer terug gestegen tot naast Christchurch, in Akaroa. Alweer is een hoofdstuk van de reis bijna afgesloten: na Tokyo hebben we nu ook Nieuw Zeeland praktisch afgerond. Morgen hebben we nog een hele dag om Christchurch te bezoeken en de 4e februari leveren we onze huurauto keurig in en stijgen we op met als volgende bestemming: Australie. (geen puntjes op de e mogelijk op de computers hier...) Eerst Melbourne en van daaruit Tasmanie voor 6 dagen.
Na onze prachtige rondreis hier hebben we echt een mooi beeld van wat NZ te bieden heeft van natuurpracht en exotische dieren. De afgelopen dagen hebben we nog een boel activiteiten gedaan die natuurlijk in het niets verbleken vergeleken met het springen uit een vliegtuig waar helemaal niks mis mee is, maar toch heel leuk en iets meer wetenschappelijk onderbouwd, zeker vanuit het oogpunt van het bioloogje dat nog steeds in mij zit en op zulke ogenblikken de kop opsteekt.
Bijvoorbeeld wanneer we gisteren samen met de gids van onze 'wildlife tour' op het strand plots in paniek begonnen weg te hollen voor een 'Hooker sealion' die begon te 'displayen', wat betekent dat hij zowat laat zien wat hij in huis heeft. Dit was nog maar een mannetje van 3 jaar oud, ruw geschat zo'n 200kg woog en ongeveer 2 meter lang geweest zal zijn. Als ze volwassen zijn, wegen ze ongeveer 400kg, dan wil je helemaal geen ruzie. Na een kort sprintje bleek het vals alarm, na enkele brullen hield hij het voor bekeken en begon hij wat te dollen met een vriendje van ongeveer dezelfde leeftijd. Op het strand en tussen het lange gras hebben we ook de superschattige yelloweyed pinguins gezien, een soort die alleen maar in NZ zou voorkomen en ook niet migreert. Ook twee jonkies die nog het laatste pluis tussen hun veren uitpikken en deden denken aan pubers die het donsje onder hun neus laten staan omdat dat zo stoer is. En ze stappen ook zo schattig! Charlie Chaplin is er niks bij.
Zwevend op de wind hebben we ook 's werelds grootste zeevogel gezien: de Royal Albatross. Ongelofelijk prachtig dier: kan tot 8kg wegen en heeft een spanwijdte van 3m! En hij is zo goed als over ons hoofd gezoefd, wat heel indrukwekkend was. Blijkbaar is NZ het enige land ter wereld waar ze land raken, verder kunnen ze maanden aan een stuk enkel op het water leven. Dit is mogelijk omdat ze speciale klieren hebben waarmee ze het zout uit het water dat ze binnenkrijgen, kunnen filteren. Soit, voor mij allemaal ongelogelijk fascinerend, dus...
Ik kan het alleen maar iedereen aanraden!
Volgende berichtje: Australie.

Queenstown

2010-01-27T06:15:00.021+01:00

Ik weet wat jullie nu denken (of wat ik nu zou denken): Queenstown? Full of gay people? Maar ik kan jullie vertellen dat dat niet het geval is!

We hebben hier onderweg een heel leuk koppel Nederlanders leren kennen, die we telkens weer tegenkomen in de hotelletjes waar we overnachten, en ook regelmatig dezelfde activiteiten doen, zij hebben namelijk ook met Riksja geboekt en hun schema ziet er zeer gelijkaardig uit. Het zijn ook zotte, jonge mensen ( prille dertigers ;) en ze kwamen met een wel heel erg zot idee af. Na wat brainstormen en informatie inwinnen, hebben we besloten dat we er met z'n vieren zouden voor gaan. Activiteit geboekt, nog eventjes wat moed indrinken en dan proberen toch een degelijke nachtrust te hebben, want dat zou toch zeker van pas komen.

Vanmorgen een boterhammetje met confituur, om suikertekorten later op de dag al de kop in te drukken. Maar ook niet meer dan eentje, want de vlindertjes in de buik en de knoop in de maag laten geen grotere hoeveelheden toe.

Naar de pick-up, nog eventjes wachten en dan met z'n allen afgevoerd worden als varkentjes naar het slachthuis. Deze varkentjes moeten gewassen worden! Eitjes om te pellen! En nog van zulke leuke spreekwoorden...

Na een goede en duidelijke briefing, het ondertekenen van de heerlijke papieren waarop staat dat je zelf verantwoordelijk bent voor mogelijke ongevallen en dat zij niet aansprakelijk zijn. Helemaal aangepelst... Overall, harnas, muts, bril, handschoenen en... toch nog een laatste keertje naar het toilet. In jezelf die Hollanders verwensen dat het verdorie hun schuld is en wat zijn we nu toch aan het doen... en dan het vliegtuigje in. We passen er maar krapjes met zessen in, Barry en ik kijken elkaar in de ogen met een verbeten glimlach. We gaan dit doen! Het vliegtuigje (zeg maar gerust sardienendoosje, het maakt heel wat meer kabaal dan een jumbo jet) vliegt over een prachtig landschap, onder ons zien we Queenstown en The Remarckables, de bergketen die heel erg remarckable is, of wat had je gedacht). De deur van het vliegtuig is uit plexi, dus je kan alles heeeel erg goed zien. Iets te goed, naar mijn gevoel. Maar dat zal er niet op verbeteren! Plots wordt het rode lichtje groen en wordt de plexi deur geopend! De cameraman voor Barry springt eruit en gaat aan de buitenkant van het vliegtuigje staan, op een richeltje. Barry en zijn 'tandem master' gaan met de benen uit het deurgat bengelen en voor ik het weet zijn ze foetsjie! Mijn tandem master tikt op m'n schouder en doet teken dat ook ik met m'n benen uit het deurgat moet gaan bengelen. Op dit moment zijn we op 9000ft, dat komt neer op ongeveer 3.3 km hoogte. Daar probeer ik krampachtig niet aan te denken. Ik leg mijn hoofd achterover op de schouder van mijn begeleider en probeer diep adem te halen.

Plots zweven we in de lucht! Je voelt de wind spelen met je wangen en de kleren om je lijf. Mijn persoonlijke cameraman wuift naar me en doet teken dat ik in beeld ben. Als een kieken zonder kop begin je te tonen hoe blij je bent en hoe je je voelt terwijl je aan 200 km/h naar beneden valt, richting aardkloot. Een erg harde noot om te kraken dan nog, waar je liefst niet op deze snelheid naartoe suist. Ik voel me als superman! Of superwoman dan. En plots lijkt het alsof je heel erg hard naar boven wordt getrokken. Na 30 seconden vrije val (das langer in de lucht dan het lijkt van op je stoel!) wordt de parachute opengetrokken. De volgende 6 minuten suis je in stilte door de lucht en kan je van het uitzinnige uitzicht genieten. Althans, dat is de bedoeling, maar rust en stilte was er niet bij want ik gilde als een speenvarken. Niet de hele tijd, want een mens moet ook ademen he. Maar toch zeker de eerste minuut. De overige vijf minuten kon mijn begeleider volgens mij toch ook in rust genieten van het feit dat er een jonge blondine samen met hem naar een fantastisch uitzicht keek. Na wat professioneel bochtenwerk in de lucht (heel erg leuk en prachtig uitzicht, maar om echt kotsmisselijk van te worden!!) kwamen we ten landing zo zacht als het pluimpje van Forrest Gump. En ook zijn leuze kwam in me op: 'life is like a box of chocolates: you never know what you're gonna get.' En gelijk heeft ie! Hoewel ik op voorhand eerder dacht 'Run, Forrest, run!' Maar dat gelukkig toch niet heb gedaan.

Wat een avontuur!!! Bedankt Maaike en Stefan, dat jullie ons op het idee hebben gebracht om dit te doen. We hebben er geen spijt van gehad, vanaf nu zijn wij allemaal 'Jumpbrothers'!

... sky diven: check!

Picton, Zuid Eiland

2010-01-22T06:04:00.005+01:00

Sinds gisteren zijn we op het Zuid Eiland gearriveerd. De Tongariro crossing was niet voor niets de meest bekende wandeling... Na enkele pittige beklimmingen kwamen we binnenin de kraters van Mount Tongariro, waar onder andere een Emerald en een Blue Lake de show steelden. Inderdaad even prachtig en wereldvreemd als in Ijsland, maar dan veel warmer. Als goed voorbereide dagtrippers hadden wij een lunchpakketje bij om op de summit gretig binnen te spelen, namelijk bruin brood en een blikje pilchards in mosterdsaus. Amai, dat waren de lekkerste pilchards die ik ooit gegeten heb! Vanaf dan was de wandeling een lachertje, enkel nog dalen en uiteindelijk hebben we er maar 5.5 uur over gedaan, terwijl wij vonden dat we ons niet heel erg haastten, we hebben alleen niet zo veel en lang gepauzeerd.

Tongariro Crossing: check!

De laatste halte voor je het Noord Eiland verlaat is Wellington. Sinds de stormloop van Peter Jackson (ter verduidelijking: De regisseur van Lord Of The Rings (LOTR), King Kong en het recentere District 9 en geboren en getogen Nieuw Zeelander waarvan wij de grond waarop hij loopt adoreren ofzoiets) in Wellington een hele cinema gekte en bekendheid heeft gecreeerd, noemen de kiwi's ( lees Nieuw Zeelanders) Wellington ook wel Wellywood. We hebben de theaterzaal gezien waar de wereldpremiere van LOTR heeft plaatsgevonden en waarvandaan de 30 m lange rode loper blijkbaar tot een paar straten ver liep. Research vanuit Belgie had ons ook al geleerd dat de Weta Workshop, de firma die instond voor ALLE special effects, zowel digitaal als het ontwerpen en fabriceren van alle silicone maskers, elfen oortjes, grote voeten, kleren, zwaarden, vorken messen en bedenk het maar van elke architectuur die bij alle figuren hoort. Ook de kastelen, torens, rotspartijen en ... echt alles kunnen die mannen. Die kan je dus bezoeken en dat speelt zich af in Wellington. Wij dus afgezakt naar Miramar, de buurt in Wellington waar alles gelegen is en binnen in de Weta Cave, een soort informatie/souvenir/adept/geek shopje waar wij dus ook alles kweilend hebben staan begapen en ook iets gekocht hebben (T shirt voor Barry met Lord Sauron erop en voor mij een Engelse versie van 'The Hobbit', gesigneerd door Alan Lee) Misschien zegt dit jullie helemaal niks, maar wij vonden het GEWELDIG!!!! Met trillende beentjes en grote grijns op onze kinderlijke gezichtjes was het van Oooh! Kijk hier! en Kijk daar! Waaaw! Nog van dat!! We hebben afgesproken dat als we ooit nog eens voet op Belgische bodem zetten (hahaa), we nog maar eens naar de making off's van de films gaan kijken die we toch al practisch kunnen meespreken, maar toch...

Weta Cave: check!

Dan... De ferry van Noord naar Zuid, aangekomen in Picton. Eventjes rondwandelen, aquariumpje bezoeken, en dan valt mijn lodderig oog toch wel op een flyertje van een firma die boottochtjes organiseert waarbij je kan... zwemmen met dolfijnen. Want even een update: de vorige keer konden we alleen maar kijken maar niet zwemmen aangezien de prachtige beesten jonkies bijhadden en dan is het bij wet verboden erbij te zwemmen. Dus... een herkansing! Na wat getwijfel (zijn we goed in!) hebben we toch maar een tripje geboekt, vooral nadat de verkoper (het woord zegt het zelf) ons had verzekerd dat we of mochten zwemmen want de dolfijnen in deze regio hebben nog niet gekalfd, of orka's zouden zien want dat is de enige reden dat je geen dolfijnen zou zien aangezien orka's dolfijnen wegjagen. Maar orka's zien leek me ook wel wat dus... what the heck! No worries, mate!

De volgende ochtend (vanmorgen dus) stonden we om 7u op de stoep, met een bang hartje en klamme handjes. En ja, na nog geen 20 min op het water kregen we al te horen dat we ons moesten ompelsen want er was een koppeltje gesignaleerd, bottle nose dolphins. Joepie! Ikke als eerste erin natuurlijk, geen stoppen aan. Jiehaa!! Geronimoooo! En ze kwamen echt vlakbij, onder, tussen en rond ons, wat prachtige beelden heeft opgeleverd met mijn waterdicht fototoestelletje. En wat een ervaring! Wat een adrenaline! Om de beestjes te lokken moesten we ook zo hard mogelijk roepen, zingen, klikken, splashen op het water, alles wat je kon bedenken om interessant te zijn voor de beestjes zodat ze eens komen kijken wat al dat kabaal is. Na een vol uur over en weer zwemmen naar waar de rugvinnen en blaasfonteinen hadden verraden dat ze zaten en luidkeels door de snorkel brullen op alle mogelijke toonhoogten, werden we met de hijskraan doodop op het dek gehesen... neenee maar we waren echt uitgehongerd en uitgeput. Maar het was de moeite! amai mijn ***!!!

Zwemmen met dolfijnen: check!

Joepie de poepie...

Tongariro

2010-01-18T04:46:00.004+01:00

Lieve lezers,
Ondertussen zijn we het centrum van Noord Nieuw Zeeland gepenetreerd... Links rijdend met onze grote auto (betaald voor een kleine, een grote gekregen! joepie!) hebben we ondertussen prachtige vulkanische activiteit kunnen waarnemen, zelfs vanaf het terras van onze kamer in Rotorua keken we recht op een kokende modderpoel. De zwaveldampen die je erbij moet nemen maakten ons al na een half uurtje niet meer misselijk en zo kon je onopvallend een scheetje laten zonder dat iemand vies opkeek. Alleen maar voordelen dus! Daar hebben we ook genoten van een weldoende Polynesische Spa, een badhuis met natuurlijk warm water en het zicht op het meer van Rotorua. Met een perzikhuidje als een babyvelletje en blozende kaakjes kwamen we uit het water als herrezen. In Taupo hebben we verder kennis gemaakt met de Maori cultuur, hun kunsten, dansen en feesten. We hebben een echte Haka gezien, dat is de dans die een stam uitvoert als ze een rivaliserende stam tegenkomt en dient om hen te imponeren en te doen vluchten. Met groot opengesperde ogen, zo ver mogelijk uitgestoken tong en gebalde vuisten stampen ze zo hard als ze kunnen op de grond, brullen allerlei krijgsstoten uit, slaan zich op de borst enspringen wild in het rond (dit alles in een lendendoekje en vol tattooages op hun ledematen en gezicht). Best wel indrukwekkend!
Nu zitten we aan de voet van Mount Doom uit de film 'Lord of the Rings', in het echt Mount Ruapehu genaamd. Morgen maken we de 'mooiste dagtrip van Nieuw Zeeland', want wij zijn dagtrippers van het eerste uur. Deze trekking duurt naar verluidt 8 uur en men is ervan op de hoogte dat we ze maken. Als we niet aankomen 's avonds, gaan ze ons zoeken... We zitten hier in een prachtig kasteel, Le Chateau, waar in de winter het skigebied rond gecentraliseerd is. Het kasteel is een oude glorie maar nog steeds een zeer statige aftrekpost. We voelen ons King Barry and Queen Anna!
Cheers, mate!

Mangonui

2010-01-13T07:50:00.008+01:00

Halli hallo!
Voor de 2e keer logeren we bij een heel erg lieve dame die Engels spreekt met een Duits accent. Zis iz verri naais, jes! A verri naais leedi indiet!
Ondertussen zijn we het links rijden al goed gewoon. In den beginne waren er enkel zenuwen! Ook aan de foute kant instappen als je wel of niet wil rijden, aan de foute kant van de weg staan wachten op de bus in die richting, zelfs op het voetpad en het zebrapad voelt alles averechts aan omdat je links moet lopen ipv rechts. De sloten op toiletdeuren, kamerdeuren, autodeuren en alle andere mogelijke sloten draaien allemaal in de foute richting! De knopjes van de lift staan links ipv rechts van de deur en zelfs de troep koeien die we vandaag op de weg tegenkwamen werden langs links geleid dus zelfs zij weten ervan. Zouden de Nieuw Zeelanders ook hun poep afvegen met links ipv rechts? Schrijven ze ook eerder links ipv rechts? En nog enkele andere vragen komen spontaan bij me op, maar om deze blog niet 'parental advisory restricted' te maken, laat ik deze vragen over aan jullie eigen fantasie.
Vanuit Auckland kwamen we hier eergisteren aan in Mangonui bij Puketiti Lodge. Een prachtige lodge met een fantastisch terras dat uitkijkt over de vallei met in de verte het meer van Mangonui en de slaapkamer komt met een grote raampartij uit op dit terras. Vannacht sliepen we met de gordijnen open en konden zo vanuit ons bed de sterrenhemel en de lichtjes aan de andere kant van het meer zien. Krekels en vogels bejubelen onze aanwezigheid hier en wij fluiten terug. Links, welteverstaan.
Het weer is hier zo overdonderend mooi en hier staat zo'n praktische gas BBQ (opgelet: knoppen in de foute richting draaien!) dat we naar de dichtstbijzijnde supermarkt zijn gereden (waarempel, aan de andere kant van het meertje, bij de lichtjes die we 's avonds zien) om heerlijke Nieuw Zeelandse lamskoteletjes, NZ rundsvlees en wat groentjes te kopen en een heerlijk fris NZ flesje witte wijn. Zo hebben we vandaag voor de tweede keer hier gebbq't met dit ongelofelijk uitzicht.
Wat we vandaag ook deden, is naar de meest noordelijke punt van Nieuw Zeeland rijden: Cape Reigna. Het is het punt waar de Oceaan samenvloeit met de Tasman Zee en dat heeft hoge woeste golven en een ferme wind tot gevolg. (niet van de ajuintjes in ons slaatje). Onderweg moesten we tanken bij een Shell tankstation (the cheapest unleadded petrol, please) en de man, die duidelijk hoorde aan mijn brave, propere Engels, vroeg vanwaar we kwamen. Hun Engels is namelijk het Aantwaareps van het Engels, zo sappig en vettig als je maar kan spreken. Ik zei trots dat we uit Belgie kwamen en de man begon meteen ons Kimmeke en Justinneke en Janinake te loven. Ze weten ginderachter toch ook wie wij zijn, 'our Belgian National proud' zei ik en de man was het volledig met me eens.
De mensen hier zijn zeer vriendelijk, behulpzaam en 'laid back', net zoals je het zou willen als je op vakantie bent. Ondertussen zijn we toch al 10 dagen weg... Op een andere vakantie zou je binnen 3 dagen alweer moeten vertrekken en wij staan nog maar met onze dikke teen in het water te dippen als het ware.
Morgen is een hele Grote Dag voor mij... we gaan zwemmen met dolfijnen! Dat staat al op mijn to-do lijstje van ik weet niet hoe lang geleden. Spannend!
Fotootjes uploaden lukt eventjes niet zo goed, maar ik heb wel de digitale wereldkaart aangevuld met wat we tot hier toe al hebben gereden en wat er de komende dagen op het programma staat. Zoom in op Nieuw Zeeland en volg onze route.
Het is nu 20u15, ik vermoed dat de meeste van jullie ongeveer op het werk zijn aangekomen (8u15) en wij gaan ons met het bodempje van onze NZ witte wijn op het terras verschansen om van de zonsondergang te genieten.
Tot later xxx

Auckland

2010-01-10T21:57:00.002+01:00

Goedemorgen! Voor jullie... goede avond!
Gisteren hebben we Auckland bewandeld. Het is een beetje bergachtig, waardoor je met regelmatige tussenpozen een prachtig uitzicht krijgt over de stad. De bekende City Tower die de hoogste toren is van de zuidelijke hemisfeer steekt er telkens bovenuit. Die gaan we vanavond beklimmen zodat we de zonsondergang kunnen bekijken met alle lichtjes die aangaan, want gisteren hadden we geen tijd: we zijn naar de cinema geweest! En niet zomaar de cinema: Een Imax 3D versie van Avatar. Wat een ervaring! En wat leuk om nog eens iets te doen wat een beetje aan thuis doet denken. We hebben ook prachtige parken gezien, waarvan er zelfs in eentje een muziekfestivalletje bezig was: 'Music in Parks'. Heerlijk gezellig jazzy live muziek met honderden mensen die in een kampeerstoeltje of op een strandlaken in de zon (of in de schaduw want de zon was schroeiend heet) zaten te genieten van een fris drankje uit de frigobox en vrolijk zaten te tateren tussen de vogeltjes in het park. Het is hier zomervakantie en het was zondag, dus er was veel volk. Daar in Auckland Domain was ook het Auckland War Memorial Museum waar we meer hebben geleerd over de Maori cultuur. De eerste dag dat we hier waren hadden we Mount Eden beklommen en kwamen we zomaar temidden van een trouwpartij terecht. Wij stonden daar in onze short en T-shirt van de Decathlon met een zonnepetje tussen de sjiek geklede mensen met mooie hoeden en daar ter plaatse werden op de top van de berg (heuvel) de huwelijksbeloften uitgesproken met op de achtergrond downtown Auckland en de Skytower. Zeer idyllisch allemaal.
Vandaag onze laatste dag Auckland, morgen trekken we het noorden in, naar Mangonui.

Auckland, New Zealand

2010-01-09T00:58:00.002+01:00

Kia Ora!
We zijn goed aangekomen in NZ. Goede vlucht, lekker eten, zeer vriendelijke mensen die eindelijk terug een verstaanbaar taaltje spreken, heerlijk!
Meteen in het verkeer gesmeten met onze huurauto, vreselijk spannend. En stresserend... En dan nog zonder een echt deftig kaartje want de kleine wegeltjes stonden er niet op... Maar we hebben ons eerste thuishaventje gevonden, zonder blutsen of afgereden zijspiegels. Niet simpel hoor.
Nu zijn we hier, het is prachtig weer (20 graden?) en de vogeltjes fluiten hier rond onze oren. De zon straalt op onze bol terwijl we hier in het land van de Ring op een terrasje genieten van een zacht zomerbriesje met een lekker koekje en fris drankje in de hand. De dame des huizes is een heel lief vrouwtje waarvan de man een Nederlander is. Als ik nu naar mijn voeten kijk op de grond, kijk ik in gedachten door kilometers steen, lava en magma heen en zie ik in Belgie de sneeuwvlokjes en hagelbollen vallen. Moehahaaa!
Sorry, kon het even niet laten. Tja, het is hier echt schi-tte-rend! Straks met een zonnehoedje trekken we (te voet) de stad in om wat inkopen te doen en vanavond iets lekkers te eten. Nieuw Zeelands schapevlees of kiwi of ...

Shibuya

2010-01-07T12:42:00.003+01:00

Hoi medebelgen!

Wij zijn ondertussen al doorwinterde Tokyanen of Tokyonezen of wat dan ook...
Het hele metrostelsel heeft geen geheimen meer voor ons. We wisselen van perron en lijn dat het het lieve lust is. Over lust gesproken, we hebben ontdekt dat de beste plekjes om authentiek Japans te eten is, de meest (of toch mediumst) schraal ogende etablissementjes zijn. Bij voorkeur zelfs waar bij de ingang aan de straatkant een geplastificeerde versie van elk gerecht, met een duidelijke prijs erbij (en een duidelijke uitleg in Japanse tekens) staat. En niet zo'n geplastificeerde foto van eten, nee echt een levensgrote drie dimensionale versie van een echt bord eten dus eigenlijk met het lijkt wel drie spuitbussen lak erover heen. Dat zijn de allerbeste! Tip om te onthouden!
Sinds het vogelgriep virus hier een paar jaar geleden is onderschept voor het uitbrak, draag men hier nog steeds mondkapjes. Ongeveer een kwart van de mensen draagt ze. Een heel grappig zicht, een vrouw met tonnen make up (broine kreem zoals Barry zegt) en een onberispelijk gefuhnd, gekruld en gekleurd kapsel met het perfecte mantelpakje, leren handschoentjes met bijpassende sjakosj en tallongskes, maar dan wel met zo'n mondkapje. Een roze, wel te verstaan. Want ook tijdens het bestrijden van dodelijke virussen zijn ze modebewust, die Tokyanen. Bijna iedereen die we zien is zeer stijlvol gekleed, meestal om te gaan werken met prachtige kostuums voor de mannen en rokjes met pumps voor de vrouwen. Enkel de tienermeisjes zijn een grote uitzondering. Er gaat blijkbaar een virus rond dat van elk opgroeiend meisje hier vanaf haar 14 jaar een gigantische slet maakt. Ik overdrijf niet: jarretellen met mini rokjes, dijlaarzen, geisha-achtige make up en valse wimpers. Er is ook een gebouw waar ze allemaal samenkomen en met z'n allen hysterisch gaan gillen als ze een accessoire zien dat ze nog niet hebben. Je houdt het niet voor mogelijk hoe zot die daar zijn. Wij zijn eens binnengegaan in de Shibuya 109, de shoppingtoren met een 8-tal verdiepingen waar je alleen maar spullen vindt voor dit hysterisch legertje hormonen. Clement Peerens zou wel weten waarover hij een liedje kan schrijven, 'Het voorportaal van de Hel' zou erbij verbleken. Shibuya is een buurt met vooral winkels, sommige enorm overdonderend qua reclame die er hangt en wordt geroepen (letterlijk: met een megafoon in de hand brullen ze je constant de promoties toe), en andere iets serenere winkels, zoals wij kille Belgen het graag hebben.
Verder hebben we de Rainbow Bridge afgewandeld, een beetje het equivalent met de Brooklyn Bridge in New York, maar dan helemaal anders want er was echt geen kat, hoewel je er een prachtig uitzicht had, en ook het feit dat je op een veel te gamele wering na praktisch naast de auto's loopt die aan 100 km/u langs vlammen. Niet echt een ontspannende wandeling dus, maar wel een prachtig uitzicht. Vooral bij ondergaande zon...
We hebben nog vanalles gezien, maar ik kan niet blijven typen. Morgen vertrekken we alweer, dan begint in feite de eigenlijke vakantie! Terug naar Narita Airport hier in Tokyo en dan rechtstreeks naar Auckland, New Zealand. Een verademing dat de mensen weer verstaanbaar zijn en dan komt het aspect natuur ook aan bod. Dat zal deugd doen na die epileptische aanval van de neonlichten hier in Electric City.
Volgend bericht: uit Nieuw Zeeland!

Shinjuku

2010-01-05T11:44:00.006+01:00

Bedankt voor jullie vele leuke reacties! Het is fijn om te zien hoeveel interesse er is voor mijn kriebels hier.
Iets leuks wat we ondertussen hebben geleerd over de Japanners: blijkbaar houden ze van een warme WC bril. De meeste toiletten zijn namelijk voorzien van een hele installatie die de bril verwarmt. En niet zomaar warm in de zin dat je billen niet vastvriezen bij de huidige (Belgische) temperaturen (hier is het 9 graden ongeveer), maar echt heet! Alsof er net een sumo worstelaar heeft opgezeten die zijn toernooi net heeft afgerond! Het geeft nogal een onbehaaglijk gevoel moet ik zeggen. Maar wel kraaknette potten! Ik bedoel heel erg proper -geen barsten dus- en op straat ook trouwens.
We hebben net een hele dag rondgehost in Tokyo. En aangezien er hier in het hotelletje een pc gratis ter onze beschikking staat, kan ik jullie verwennen met een berichtje en hopelijk ook wat foto's als ik ze erop geflickerd krijg.
Gisteren hebben we allereerst iets te eten gezocht. Wel zeer komisch als de communicatie zo goed als nihil is... Na wat rondkuieren en twijfelen zijn we een zaak binnengestapt waarvan we zo goed als zeker waren dat ze eten verkocht (je lacht misschien, maar het was een keldertrap naar beneden dus dat kan nog vanalles zijn). Daar hebben we een kaart genomen en 4 dingen aangewezen waarvan de prijs wel redelijk was. De serveuze glimlachte zeer verlegen en schreef alles op. Spannend... een beetje Japanse roulette. Na een tijdje begonnen we te twijfelen of we toch niet per ongeluk 4 drankjes of flessen wijn ofzo besteld hadden. Dan brachten ze ons eerste schoteltje: een soort noten van een naaldboom die gebrand waren zodat ze wat chokolade achtig roken. Gepeld en met verbrande vingertopjes opgegeten bleek dat inhoud van de noot eruitzag als een marsepein balletje en een niet nader te verklaren aroma had. Niet slecht, ook niet fantastisch, maar wel een ontdekking! We weten niet wat het was en zullen het waarschijnlijk ook nooit weten maar dat zijn de regels bij de Japanse roulette... De andere schoteltjes waren dim sum, eend en een visslaatje. Niet slecht gegokt dus!
Na het eten naar de kamer en nog nooit zo vroeg gaan slapen... om 19u! Maar dat was Japanse tijd, volgens onze voorlopige biologische klok die nog op Belgisch uur stond is dat dus 11 u smorgens na een nachtje door op het vliegtuig. Vanmorgen netjes om 6u wakker en dus op tijd aan het ontbijt hier in het hotel.
Daarna de stad ingetrokken: richting Shinjuku district waar de sjiekere shopping straten liggen en Electric street voor 's avonds. Onderweg de prachtige Shinjuku Gyoen National Garden bezocht want waar beter ter wereld dan in Japan kan je naar een Japanse tuin gaan kijken... Alleen jammer dat het winter is, want de Japanse kerselaren stonden niet in bloei.
De Shinjuku skyskrapers hebben we ook langs alle kanten bekeken, het is echt net New York, net zoals we gezien hebben in de film 'Lost in Translation'. Vooral 's avonds... Daarna hebbe we het metrosysteem eens onder de loupe genomen. Na de 4e keer dat we richting vroegen aan een conducteur, hebben we het gevonden! Zelf nog een kaartje gekocht op een automaat waar alleen Japanse tekens staan en al! Trots dat wij zijn...
Een geslaagde dag die eindigt in een verslagje in m'n reisdagboekje en een blogbericht. Straks een frisse (warme) douche en lauw toiletbezoekje (we hebben de regelknop voor de warmte van de WC bril zo laag mogelijk gezet zodat het nu geen sumo worstelaar meer is, maar een poolstokspringer).
Nu volgt een poging om de foto's online te zetten...

Kussss en arigato!

Allo Tokyo

2010-01-04T08:56:00.002+01:00

Hopla, we zijn er al!
Meer dan 9000 km gevlogen op iets meer dan 11 uur, en van deur tot deur 20 uur onderweg geweest. Na het vliegtuig nog een bus en een taxi en alles redelijk van prijs. Duizenden yennen wel te verstaan maar dat is een pak minder euro.

Na dit snelle berichtje gaan we een leuke sushi bar of iets dergelijks zoeken want hoewel het voor jullie 9u is - eerste werkdag na de vakantie!!- is het hier voor ons 17u dus tijd om stilletjes aan een avondeetkeet te vinden.

Smakelijk.

2010

2010-01-01T20:43:00.004+01:00

Lieve lezers van deze blog,

Wij wensen aan iedereen een spectaculair 2010 toe met alle stoutste dromen en onvervalste fantasieen die in je opborrelen. Ontdek de wereld rondom je en omarm alle kansen die je tegenkomt om te genieten van wat je gelukkig maakt.

Dat gaan wij in elk geval ook doen!

Het volgende berichtje zal zijn vanop een ander continent... Tot dan!

xxx

Citrus

2009-12-28T17:04:00.003+01:00

Het vertrek staat nu echt wel voor de deur. Net als het nieuwe jaar. En meer dan ooit kijk ik er naar uit want in het hele jaar 2009 ben ik zo ziek niet geweest als nu.

Zo ziek zelfs dat ik bang ben dat ze me aan de grens van Japan zullen tegenhouden en in quarantaine willen stoppen om te controleren of ik niet een nieuw soort gemuteerd vogelgriep virus heb... Ik heb al de helft van de reisapotheek opgegeten waardoor ik nu opnieuw moet uitleggen aan de apothekeres dat ik geen verslaving heb aan die heerlijke citrussmaakjes van orofar zuigtabletjes en dafalgan bruistabletjes, maar daarentegen 3 maand op reis ga naar de andere kant van de wereld en daar hopelijk niet één pilletje moet gebruiken van de voorraad die ik met hongerige ogen bestel. Misschien kan ik nu maar beter naar een andere apotheker gaan dan die van vorige week, ze zou de Japanse overheid wel eens kunnen verwittigen!

Dialect en verkeersregels

2009-12-22T17:30:00.009+01:00

Nog enkele leuke snufjes voor de reis begint:

Hieronder vind je de belangrijkste verkeersregels in Nieuw Zeeland, waar ze links rijden en het stuur rechts staat - dus je moet wel schakelen met de linker hand- maar de pedalen staan wel in dezelfde volgorde als hier bij ons denk ik.

Verder vind je hier ook een kleine lijst met Australische uitdrukkingen in hun dialect. Uitspraak alsof je een hete aardappel in je mond hebt 'talk with a hot potato in ya mouth'.
Dus: Aussie slang!

verkeersregelsNZ

Aussie Dialect

Verzen

2009-12-16T11:07:00.003+01:00

Het is bijna kerstmis... Er ligt rijm op het gras 's morgens en rijmplekken op de baan worden afgeroepen op de radio.
Met mijn zotte kop zie ik dat dan weer veel te letterlijk! Heeft de stadsdichter dan eventjes plots moeten stoppen om een acute vorm van verbale diarree uit te spuwen in verzen? Zo krijg je toch rijmplekken?
Nee, het wordt een witte kerst die we nog net zullen meemaken. Onze kerstboom is opgeblazen (letterlijk: het is een opblaasbare! heerlijk: geen werk, geen naalden en de geur van zwembandjes bereidt ons al voor op de zomer die voor ons binnen een dikke 2 weken begint), en er liggen al pakjes onder. Joepie!
Verder nog kleine dingetjes geregeld: alles wat opkuisen voor mijn broer die tijdens onze afwezigheid zijn intrek neemt in ons nestje, de nodige papieren verzamelen en vooral: rustig blijven! Alles komt in orde!
De periode van het afscheid begint ook deze dagen. Vanavond afscheid op de duikclub, en dan alle kerstfeesten. Maar toch vooral wel heel gezellig. En maar voor 3 maanden he. Die zijn zo om!

Zeester

2009-12-07T11:32:00.009+01:00

Proficiat aan onszelf, wij zijn geslaagd! Onze eerste ster is binnen.
Zaterdag hebben we de laatste buitenduik van het seizoen gedaan en daarmee de 5e die nodig was om ons 1* brevet te behalen. Deze duik was weer onder stevig supporteren van Maureen, Gust en Marie Josée en er was ook weer lekkers aanwezig om bij op te warmen na de duik. Deze keer hebben we ons wel moeten omkleden onder grote paraplu's, maar echt koud was het toch nog niet.
Daarna feest in de duikclub, want de Sint kwam daar de kleinste duikertjes in spé verwennen. Ook wij kregen pannekoeken met ijs en geflambeerd met Mandarine Napoleon omdat we een heel jaar zoet zijn geweest. Na nog een stevige les CPR onder de disco lichtjes van de dansvloer waren we volleerd. Dummy An is dan wel 3 keer terug tot leven gewekt, ze moet toch lichtjes zat geweest zijn van al die wijn- en bierlucht die ze in haar longen gepompt kreeg. Maar ze kloeg toch niet, dus...
Zo hebben we al de nodige stempels en stickers verdiend en de papieren zijn op dit moment onderweg naar de CMAS om ons officieel in te schrijven als gebrevetteerde duikers die dan ook wereldwijd verzekerd zijn voor alle ongevallen die met duiken te maken hebben. Dit zeg ik zo omdat bijvoorbeeld ook naast het opstapje van de boot stappen en zo een breuk oplopen op die manier als duikongeval verzekerd en terugbetaald wordt.
Vorige week ben ik ook al geld gaan afhalen. En niet zomaar geld, nee! Vreemde deviezen... Wij zijn nu in het bezit van Yen (1 euro = ca 130 Yen dus 200 euro = ca 26.000 Yen! Dat wordt leuk rekenen ginderachter), US Dollars, AU Dollars en NZ Dollars. Allemaal zo'n mooi kleurrijk geld en die Amerikaanse Dollars zien er toch echt uit als Monopoly geld.
Het gevoel dat alles toch echt wel heel dichtbij komt wordt hierdoor sterker en sterker. En het is ook zo: binnen 26 dagen zijn we hier weg...

We gaan op road trip. Het avontuur tegemoet. Wie weet wat we allemaal gaan meemaken. Wij doen dat goed, samen. We begrijpen elkaar. En nu samen de wijde wereld in. Misschien wel de eerste keer van vele. In elk geval onze mooiste reis die we tot hier toe gemaakt hebben. Eentje waar we nog vele jaren zullen aan terugdenken. En meteen een soort jubileumreis: de dag dat we vertrekken zijn we 4 jaar en één dag samen. En gelukkiger dan ooit. Ondertussen hebben we leren duiken. Eén van de vele dingen op het verlanglijstje van wat ik nog in mijn leven wil doen. Op deze reis gaan we vele dingen kunnen afvinken. Zwemmen met dolfijnen, duiken tussen kleurrijke koralen en vissen, de tijd verliezen door volledig op te gaan in de natuur en de tijd terugvinden door te leven op het ritme van de zon die op en onder gaat. Op ontdekkingstocht in volledige autonomie op het continent dat mij al van kinds af aan tot de verbeelding sprak. Vanaf de dag dat mama mij in het middelbaar een agenda gaf waar per week een tweetal foto's stonden van een plek ergens in Australië, meestal een natuurpark. Het spel van het licht, de kleurschakeringen, de vreemde planten en exotische dieren. En dan het feit dat de seizoenen omgekeerd zijn, kerstmis met een kerstboom in de zomer en de toiletten die doorspoelen in de tegengestelde richting. Lopen de klokken daar dan ook in tegenwijzerzin? Doe ze daar echt alles averechts? 's Morgens frieten met biefstuk en 's avonds cornflakes en vers fruit? Zijn de Aussies echt zo 'laid back' als je in alle boekjes leest? Dat moet toch zo'n verademing zijn, vergeleken met hoe gestresseerd de mensen (inclusief mezelf) hier rondlopen. Niet constant bereikbaar zijn, geen rush tegen de klok (tenzij we een vlucht moeten halen!!) en terug in contact komen met de innerlijke mens. Het zal een zeer zuiverende ervaring zijn. Toen ik van Ijsland terugkwam was ik ook zo rustig. Zo zen. Zo gereinigd door het leven in de woeste natuur. Het is zo relativerend om te zien hoe wij als mens nog maar relatief kort rondlopen op deze aardbol. En misschien wel met totaal nieuwe inzichten thuiskomen.

Een ijzige blik

2009-11-28T17:35:00.005+01:00

We hebben weer ongelofelijk veel geluk gehad... Het regent al de hele week en ook de hele dag... Maar de 2.5 uur dat het allerhandigst zou zijn dat het niet regent, was het droog!
Om je in het duikpak te hijsen en na de duik terug om te kleden is het toch net iets aangenamer dat het niet met bakken uit de lucht valt. De bedoeling is namelijk dat je droge kleren kan aandoen. En het terug warm krijgt. En ook dat je nog wat kan nakletsen over het verloop van de duik (officieel gezegd: 'debriefen') en nog genieten van iets lekkers... Dit was de eerste keer dat we doken met een publiek. Maureen en Gust kwamen supporteren en hadden lekkere koffiekoeken, eclairs en warme koffie bij. En dat allemaal onder een droge hemel...
Toen het laatste slokje gluhwein -dat we dan ook nog aangeboden kregen van weer een toffe bende duikers op de parking- binnen was, begon het te druppelen. We hadden nog net 30 seconden om dag te zeggen en naar de auto te spurten, de rit naar huis was onder hevig klaterende regenval. Pfieuw! Chansaards dat wij zijn... Maar dat beseffen we wel.
Volgende week de laatste. Hopelijk vriest of hagelt het dan nog niet. Zo tijdens het omkleden, en dan vol kleine blauwe plekjes staan. Leuk! Nee, ik ga er vanuit dat we weer evenveel geluk zullen hebben. Misschien hebben we dan ook evenveel lekkers voor na de duik, het is dan ten slotte 5 december.
De duik zelf was ook weer heel leuk maar weer helemaal anders. Deze keer zijn Barry en ik tegelijk met Dirk naar beneden gedaan. Wij hingen aan elkaar met de buddylijn ipv aan Dirk. Ons leven en de veiligheid lagen in elkaars handen... Zo mooi! Tussen ons in zwom Dirk en hij had het midden van het touw vast (het is zo'n 1.5m lang) en bestuurde ons als waren we een span met paarden. Niet 3 pk dus maar 3 mk. Mensenkracht. Dan had ik ook nog mijn fototoestel bij mét onderwaterhuis zodat ik op 15 meter ook foto's kon trekken. Zo leuk! Maar wel een beetje afleidend. Mijn ontspanner lekte ook nog waardoor de druk op mijn fles met rasse schreden daalde. Daarom mocht ik mee met Dirk aan de fles maar dat betekent dan ook dat ik echt bijna tegen hem moest zwemmen want anders werd mijn mondstuk uitgerukt. Hard bijten op dat ding was dus de boodschap.
We zijn eventjes op 15 meter gaan kijken of we die kreeftjes van vorige week konden terugvinden om ze te fotograferen, maar de enige foto die ik ervan heb is troebel omdat ik was aan het omvallen. Als je onder water omvalt is het alsof je in slow motion naar een film kijkt. Je hoort er ook zo'n heel diepe 'Noooooh!!' bij. Maar ik viel dus om door de zware fles. Jammer van de foto maar het is ook de eerste keer dat ik met macro-instelling iets probeer te fotograferen dat enkel verlicht wordt door een pillampje op 15 meter diepte in de duisternis terwijl ik krampachtig mijn luchttoevoer probeer bij te houden. Dit klinkt leuk hé! Dat was het ook!
Dan zijn we naar 2 meter diepte gegaan en hebben we nog enkele proeven gedaan die noodzakelijk zijn om het brevet te behalen. Eerst de duikbril laten vollopen en terug leegmaken door het water eruit weg te duwen met de lucht die je via je neus uitademt. Dan de bril effectief uitdoen, ogen toehouden. Na rustig 3 keer in en uit te ademen terug de bril aandoen en weer leegmaken door uit te ademen langs de neus. Dit is een zeer belangrijke oefening voor wanneer per ongeluk je bril wordt uitgestampt zodat je niet volledig hulpeloos bent. En het ging! Maar ik moet wel zeggen, mijn oogballen hadden het daarna zo koud! Een volledig nieuwe ervaring voor mij. Je hele lichaam is eigenlijk beschermd door een isolerende laag en je ogen ook door de luchtkamer binnen je bril. Enkel een stuk van je wangen, kin en lippen zijn blootgesteld aan het koude water. Wanneer je dus bovenkomt heb je het gevoel dat je wat kwijlt en niet goed kan spreken omdat je lippen half bevroren zijn. En wanneer je dus onder water je bril uitdoet, voel je die koude zo op je ogen slaan. Speciaal!
De foto's die ik getrokken heb zijn ook te zien in de Flickr Photostream.
Ik ben content van de olympus, het was een goede investering.

15 meter

2009-11-23T10:14:00.004+01:00

Dit weekend hebben we weer een duik gedaan. En ja hoor, we zijn afgedaald tot 15 meter! Dat staat als een paal onder water. Een mijlpaal. Best wel een verwezenlijking. Als je bedenkt dat we bij de eerste les in september slechts met moeite konden afdalen tot 4 meter (de bodem van het zwembad) met hevige pogingen om de oren te klaren en dan al helemaal hevig stonden van de adrenaline... Nu ging alles eigenlijk vrij rustig en gemoedelijk. We waren er klaar voor! Niemand had last van oren of ogen. Dus zijn we (op twee duiken na) klaar om te vertrekken! De datum komt steeds dichter bij: nog 5 weken voor de kerstvakantie en 6 weken voor we vertrekken.
In Australië hadden we ons ingeschreven voor een PADI duikcursus voor we op de cruise vertrekken. Aangezien we nog maar 2 duiken verwijderd zijn van ons 1* brevet en ik op clandestiene wijze al heb vernomen dat dat wel in de sjakosj is, heb ik contact opgenomen met Aussie tours en ondertussen is de cursus geannuleerd. Want we kunnen nu als volwaardige, niet meer groen en nat achter de oren gebrevetteerde duikers op die boot stappen en wapperend met onze haren en zwemvliezen stijlvol onder het wateroppervlak gaan vertoeven. Wat een verschil zal dat zijn met de Put van Ekeren! We hebben wel weer een boel kleine kreeftjes gezien daar op 15 meter diepte. Die beestjes zullen dat ook wel beu zijn om de zoveelste zaklamp in hun beweeglijke oogjes geschenen te krijgen, aangezien dat het enige is wat er te zien is op die diepte.
Dirk heeft inderdaad de lamp ook eventjes uitgedaan en als je dan in de diepte onder je kijkt (nog een 4 tal meters) dan zie je echt niets meer. Ook voor je is er niets te zien, dat werkt heel desoriënterend. Enkel als je naar boven kijkt zie je een flauw groenige schijn met vlokjes algen en stukjes planten die ronddwarrelen. En onze eigen luchtbelletjes die zo snel mogelijk naar het oppervlak racen om toch maar te ontkomen uit de diepe donkerte.
Onder water ziet alles er anders uit. Als je niet aan de wand zwemt of geen oriëntatiepunten (standbeelden, ...) ziet, wordt er gezwommen op kompas. De truc is redelijk gemakkelijk te onthouden: zuid = eruit. Dat heb ik vernomen van een toffe bende die daar ook was aan het duiken. Een deel van de leden van de Mantis duikersclub uit Merelbeke hadden er net hun 'soepduik' gedaan. Na het duiken werd er een heerlijk festijn van gluhwein, vers brood, soep en mosseltjes bovengehaald en wij mochten ervan meegenieten. Heerlijk zo opwarmen met een beker warme gluhwein. Een soort van apres-duik. Zo mogen er nog volgen... waarvoor onze dank!
Aangezien het duiken toch elke keer vlotter gaat, zal ik volgende week mijn onderwater fototoestel eens meenemen om te kijken of we die kreeftjes op harde pixel kunnen vastleggen. De foto's zullen verschijnen in het kadertje 'Flickr photostream' in de rechter zijbalk. Samen met deze fotobijlage heb ik ook een kaart toegevoegd aan de blog waarop je onze route kan volgen. Voorlopig zijn er enkel de vluchten op aangeduid. De stukken met de auto zal ik gaandeweg invullen met data en wat we er gezien hebben. Zo kunnen jullie allemaal mee op road trip!
Yeah!

Zwart gat

2009-11-17T20:09:00.005+01:00

Dit weekend de eerste twee doopduiken gedaan! Two down, three to go.

Wat een fantastische ervaring! Zo speciaal… Echt een onbekende wereld die voor ons open gaat. Als je gaat wandelen en je ziet een beek/rivier/meer/zee, ken je in feite alleen wat je zo kan zien als je over de oever buigt en probeert te zien of er iets leeft en beweegt onder het wateroppervlak. Dikwijls zie je een eendje of wat blaadjes drijven op het water, eventueel waterlelies of lisdoddes die door het wateroppervlak breken, iets waar de schrijvertjes niet in slagen, of wat vissen onder het wateroppervlak. Maar nu… volledig onder dat wateroppervlak naar beneden kijken, en ook naar boven kijken! Het lijkt wel of je in een droomwereld of een andere dimensie stapt. Boven je zie je door een flauw groenig waas in de verte een melkwit licht en enkele zonnestralen die alles omhullen in een goddelijke gloed. Onder je beweegt alles mooi ritmisch op de golven die je zelf creëert met je vinnen (of, kan ik me inbeelden, door de eventuele golfslag). Op het eerste zicht in de Put van Ekeren, lijkt er niet veel te leven behalve de andere duikers die met regelmatige ademhalingen luchtbelletjes naar boven jagen. Maar bij nader onderzoek leven er kleine mosseltjes, allerlei soorten planten en zelfs standbeelden lijken te leven door alle organismen die zich hebben gehecht op hun poreuze oppervlak. De standbeelden maken dat er iets extra’s te zien is: zo staat er in de Put een ‘Duvel’ bord, en enkele sculpturen. We hebben ook een soort kleine kreeft gezien (zo’n 15 cm).

In de Put van Ekeren is er ook een echte ‘put’: een rond kokervormig gat waarvan het diepste punt 20 meter diep is (geloof ik?). Hier zijn we nog niet in afgedaald, maar we hebben wel al 2 keer aan de rand van de put gezwommen en zo met het hoofdje over de rand gehangen. Aan de put lijkt geen eind te komen, zowel in diameter als in diepte, doordat het water slechts een 4-tal meter zichtbaarheid toelaat. De put ziet eruit als een groot zwart gat. Eventjes vroeg ik me af of dit nu is wat Stephen Hawking bedoelt, maar misschien ben ik nogal snel onder de indruk. Wat moet het niet zijn als je ergens op de oceaanbodem aan de rand van een klif van zo’n 400 meter diep ligt… Geen idee, maar volgens mij stokt je adem even bij zo’n aanzicht.

Toen duikleider Dirk op dat moment het teken deed met de duim naar beneden voor ‘afdalen’, zag ik dan ook in een flits hoe Julius Caesar de gladiator in kwestie de dood injoeg. Met een klein hartje en onregelmatige ademhaling knikte ik, deed het teken voor ‘ok’ en kneep wat harder in zijn hand. Uiteindelijk zijn we (nog) niet afgedaald, achteraf bleek dat hij bedoelde ‘kijk eens naar beneden’. Fieuw!! En toch ook een beetje jammer… Misschien volgende keer. Het lijkt me wel heel spannend. Om ons 1* brevet te behalen, zullen we in elk geval tot op 15 meter diepte afdalen. Dan zien we de bodem nog niet, maar toch volledig omringd door zwarte koude duisternis. Gelukkig houdt Dirk stevig je hand vast als je wat onzeker bent, en een waterproof zaklamp heeft hij ook bij. Dus ik zal niet alleen zijn en niet in volledige duisternis. Misschien vraag ik hem wel eventjes om de zaklamp te doven zodat de ogen kunnen wennen aan het laatste restje natuurlijk licht dat er misschien nog overschiet.

Toen ik met mijn hoofd al broebelend boven water kwam bij het einde van de duik, was het eerste wat ik zag een eendje dat wat kwaakte omdat ik ‘in’ zijn territorium kwam, en het tweede wat ik zag was Barry die op het ponton zat te wachten met een grote glimlach. We did it!

Op 9 meter diep zijn we geweest, dat zijn al iets meer dan 3 verdiepingen. En meer dan dubbel zo diep als het diepste van het zwembad. En vrij probleemloos! Barry had wel wat oorpijn, misschien toch iets te snel gedaald in combinatie met afgeleid te zijn door alles wat je ziet rondom je, dat niet te zien was in het zwembad. Maar, geen blijvende schade, eventjes dat trommelvlies laten recupereren en volgende keer iets voorzichtiger zijn.

We zijn nu al heel blij dat we dit allemaal niet voor de eerste keer in Australië zelf meemaken. Stel dat je last hebt van een of beide trommelvliezen, en je zou moeten recupereren. Als je dan betaald hebt voor 3 dagen duikcruise en je mag bvb 24 u of langer niet duiken, dan kan je zwaar beginnen vloeken! En dan snorkelen… met de tranen in de ogen.

Maar goed, de kans dat we zulke dingen voorhebben wordt kleiner met elke duik en elke oefening die we onder water uitvoeren en onze ervaring verreikt.

jakki bakki

2009-11-10T11:43:00.004+01:00

We lopen op wolkjes! Of moet ik zeggen drijven op euhm... boomstammen? Wat drijft nog op het water? (of zoals ze in Monty Python zo logisch vertellen: what floats in water? a duck!)
Wat ik probeer te vertellen, voor mijn vingers nog meer onzin typen: we zijn geslaagd voor onze vraagjes en praktische proeven van het duiken.
Nu moeten we nog de 5 buitenduiken doen in de putten van Ekeren. Normaal beginnen we daar dit weekend aan.
Aangezien het morgen een feestdag is en dus geen duikles voor het eerst in 7 weken, gaan we nog eens lekker eten. Zo kunnen we klinken op alle complimentjes die we gekregen hebben omdat we blijkbaar toch redelijk snel weg zijn met het duiken (op amper 6 lessen toch al voldoende voeling met de materie) en weeral een stapje dichter bij het doel: de reis!
En ook omdat eten toch zo leuk is... Net als slapen overigens. Zo zijn twee belangerijke aspecten van onze nationale feestdag meteen aan bod gekomen. Eens goed uitslapen en 's avonds lekker de innerlijke mens verwennen.
Maar... alles in functie van de reis! Daarom gaan we dus Japans eten. hihi, je moet er maar op komen he, voor alles is er een uitleg! Teppan Yaki zal het worden. Als je eventjes opzoekt (lang leve wikipedia!) wat dit letterlijk betekent, lezen we: teppan = ijzeren plaat en yaki = gebakken. Dit geeft dan weer een totaal nieuwe betekenis aan 'jakki bakki'!
Maar dit geheel terzijde.
Misschien valt het op, maar ik heb een beetje honger en dat verlamt de geest.
Volgende week verslag van onze doopduik!

Hit the road

2009-11-03T13:36:00.008+01:00

"Het is al eventjes geleden dat je een berichtje gepost hebt, he?"
Tjah... De meeste dingen zijn voorbereid en we zijn nog steeds niet vertrokken. Dus heb ik eventjes niet zo fantastisch veel te vertellen.

Wat staat er nog op til?
We hebben woensdag examen van de duikles. Praktische vraagjes over veiligheid, en dan praktische oefeningen. Hoe onder water je mondstuk met perslucht door te geven zonder te stikken, je bril leeg te krijgen zonder boven te komen, dalen zonder oorpijn te hebben, stijgen zonder je longen te scheuren, duiken zonder het rif te beschadigen, spreken zonder je stem te gebruiken. Als ik dat zo allemaal op een rijtje zet mag je precies helemaal niks! Hoe kan het dan zo leuk zijn? De verklaring is zo vanzelfsprekend dat ze de evidentie overstijgt: als het niet mag is het altijd leuker!
Nee hoor... duiken is nu net een van de bezigheden waarin we heel erg braaf doen wat ons gezegd wordt, zonder tegenstribbelen. Spelen met vuur onder water is niet zo'n goed idee he. Dus Archimedes en andere griekse oernerds mogen op hun twee oren slapen in hun gecremeerde beginselen van de hydrostatica. Maar goed dat die jongens er toen zo hard hebben over nagedacht, of wij konden nu niet duiken!

Naast het hele duikverhaal (er moeten dan ook nog 5 buitenduiken in ons logboek genoteerd kunnen worden voor we ons gebrevetteerd duikers kunnen noemen), ben ik stilletjes begonnen met het uitstippelen van de route in Australië. Ik speel een beetje vals... Hohoo! Ik ben gaan kijken naar de routes die ze op Riksja.be (zie link) en Aussietours.be (zie ook link) voorstellen om van Melbourne naar Cairns te trekken. Voortbouwen op ervaring en goede raad van mede wereldreizigers noemen we dat dan. Klinkt toch beter dan lamzakkerij? Na overleg (ja, ok) heb ik enkele mogelijkheden in mijn notitieboekje verslagen zodat we ter plaatse over ongeveer 3 maand in ons Toyota Corrolatje met de kaart op de schoot erg geconcentreerd links rijdend terwijl duchtig kangoroo's en wallabies ontwijkend, al met enige achtergrondinformatie op elk tegemoetkomend kruispunt kunnen beslissen of we links, rechts of rechtdoor moeten gaan. -inademen-
Fieuw, dat klinkt moeilijk! Leuk, zo eens andere beslissingen moeten nemen dan 'wat wil ik vanavond eten' of 'neem ik nog een tasje koffie of eerder thee'.
Zaten we maar al in ons autootje met het stof in de haren naar één van de on-the-road cd'tjes te luisteren die we nog gaan samenstellen, puffend van de warmte en lurkend aan een fles lauw water... heerlijk!

Olympus Mju

2009-10-26T16:17:00.007+01:00

Vorige week was mijn nieuw speelgoedje aangekomen in de winkel. Voorlopig zonder onderwaterhuis, maar zonder kan de Olympus Mju ook al tot 10 meter diep gebruikt worden. En aangezien het zwembad maar 4 meter diep is, heb ik het dan ook meteen gedoopt.
Zo leuk! En zo spannend ook de eerste keer dat je het als een theezakje even sopt in het water, half verwachtende dat er zo'n rood wolkje rozenbottel aroma uit zou trekken. Goed nieuws: dat was niet het geval!
Tijdens de oefeningen heb ik al wat foto's van Barry en van mezelf (redelijk close-up dus) getrokken en ze zien er prima uit. In het toestel zitten instellingen voor onder water fotografie wat inhoudt dat er een roodfilter in verwerkt zit. Voorlopig op 4 meter diep zien ze er goed uit.
Zeker voor zo'n klein en compact digitaal ding...
De foto's moet ik nog van het toestel halen, maar ze verschijnen hier binnenkort.

Ook onze duikvaardigheden verbeteren enorm. Volgens de instructeurs zouden we nog ons 1* brevet kunnen halen voor de kerstvakantie. Dan voelen we ons als visjes in het water! Misschien eerder nog als Nemo, met zo één klein gehandicapt vinnetje maar er toch van overtuigd dat je klaar bent voor het echte werk. Het zal wel in een zeer koude put van Ekeren zijn als we in november onze doopduiken doen... brrrrrrr

Herfstblaadjes

2009-10-14T16:02:00.006+02:00

Vanavond onze eerste theorie les van het duiken. We moesten tegen dan een klein boekje uitlezen waarin al het belangerijkste staat dat we moeten weten voor we de onderwaterwereld op een veilige manier onveilig mogen maken.
Zoals misschien al wel duidelijk was, ben ik toch wel vrij enthousiast over het duiken. Maar... de neveneffecten die kunnen ontstaan door je lichaam gedurende langere tijd op bepaalde diepten in het water onder te dompelen zijn toch niet allemaal even smakelijk. Over het algemeen heb ik een zeer rijke én visuele fantasie en in mijn hoofd komen al de opgesomde effecten dan ook tegelijkertijd tot uiting wat een koude rilling over mijn rug veroorzaakt.
Wat gebeurt er onder water? Door de grote druk van het water boven je worden alle luchtruimtes in je lichaam samengedrukt. Algemeen gekend effect: je oren klikken en je moet zo wat slikken zoals op het vliegtuig, zodat de druk kan ontsnappen.
Geen probleem. Als het dat maar is, denk je dan. Maar er zijn nog luchtruimtes in je lichaam! Onder andere in je maag... Vooral wanneer je vloeistoffen met prik hebt gedronken en/of bonen, ajuin, kool en andere amusante voeding heb verorberd. Dan krijg je al wel eens last van een of meerdere luchtbellen in je maag en darmen. Dat is menselijk! Daar hebben we allemaal al eens getuige van mogen zijn. Op grote diepte zijn dit maar kleine luchtbellen (door de druk), maar wanneer je terug bovenkomt nemen ze enorm toe in volume en zo kan je kolieken krijgen. Wat kan je hieraan doen? (buiten zulk eten en drinken niet te nuttigen als je de keuze hebt) Dit staat in het theorie boekje: "ga met je buddy samen naar max 6m diepte om gedurende 15 min de opgehoopte lucht die door het dalen weer wat kleiner is geworden in volume, weg te boeren of te flatuleren." Wat leuk voor je buddy! Hopelijk hebben we dan toch tenminste allebei hetzelfde gegeten zodat het niet een eenzijdig onderwaterconcert is. Wat trouwens ook prachtige foto's moet opleveren, want 'flatuleren' onder water is wel zichtbaar, in tegenstelling tot op het land. Dan zie je van die gifgroene luchtbelletjes naar boven darrelen... als vrolijke herfstblaadjes!
Een ander neveneffect om naar uit te kijken is toch wel dat je blijbaar bij het duiken in 'levend' water redelijk vatbaar bent voor een schimmelinfectie in de buitenste gehoorgang. Dit is namelijk een lekker warm en beschut plekje voor de snode schimmelbeestjes. Men noemt dit een 'zwemmersoor'! Dit kan vanaf nu mee in het rijtje obscure ziektes die maken dat sporten zo gezond is, samen met de tennis elleboog, de loopknie, de bowlingpols en de denkfrons (jaja, van de denksport!).
Maar zoals steeds: je moet er wat voor over hebben. Als je het écht graag doet, neem je deze cadeautjes der natuur er vol enthousiasme bij...

Paklijst

2009-10-05T20:31:00.012+02:00

Zoals beloofd, een paklijst is onderaan dit bericht te vinden. Ik heb het upgeload bij Scribd, nog zo'n fantastische uitvinding voor mensen die totaal geen gevoel voor privé hebben, zoals al die zotten die hun hele leven online publiceren op een blog. Heerlijk toch!

Misschien gebruiken we deze software ook nog wel om belangrijke documenten te uploaden voor we op reis vertrekken (visa, internationale rijbewijzen, ...), want je kan instellen dat de documenten privé zijn tenzij je de 'geheime' url kent.

Ook foto's kunnen hiermee online gezet worden, wat maakt dat je de geheugenkaartjes op reis kan vrijmaken, zo kunnen ze niet meer verloren gaan/ gepikt worden en heb je terug geheugen vrij voor nieuwe foto's. En dat kan wel eens goed van pas komen.

De paklijst hieronder is van toepassing op reizen van alle lengte: van 2 weken tot 3 maanden en nog langer (misschien in de toekomst?) Het enige wat ik er nog zou aan toevoegen (oooh, een schandaal! aan iemand zeggen hoor) is voor mij een rokje waarmee ik ook eens in een deftig restaurant binnen kan en voor Barry een deftige broek. Vanzelfsprekend ook in een niet kreukend, snel drogend stofje. Natuurlijk! Want ik zou graag in Los Angeles eens gaan eten in een restaurant van Gordon Ramsey en anders gaat hij ons zeker de huid vol schelden... Al is dat bijna de reden dat je daar naartoe gaat. Maar liever nog zou ik hebben dat hij iemand anders dan ons uitscheldt, dan moeten wij toch niet door de grond zakken van schaamte. Daarom dus: stadskledij!

Paklijst

Ontdekkingstocht

2009-10-04T00:43:00.003+02:00

Een primeur!

De eerste foto van onze avonturen, nog veilig op het continent Europa...

Voorlopig nog geen exotische of gevaarlijke dieren in zicht!

Avontuur op bestelling

2009-09-28T23:36:00.006+02:00

Hoewel ik af en toe de drang voel om te nestelen, te 'settelen', heb ik nog veel meer het gevoel dat ik wil losbreken uit de routine van het leven hier.

Wij hebben het hier fantastisch. Hier in ons nestje. Het comfortabele leventje. Als de wekker gaat staan we op, als we honger hebben eten we iets en tijdens de werkuren doen we wat er van ons verwacht wordt. We doen leuke dingen, jagen elk onze doelen na in onze hobby's en nemen onder andere daarin ook wel risico's die uiteindelijk toch maken dat het leven meer is dan 5 dagen per week werken en 2 dagen per week niet werken. Maar toch, na ondertussen 5 jaar afgestudeerd te zijn en te werken, heb ik even zin in iets anders. Gelukkig wil Barry met me mee... Samen losbreken en ontdekken is nog leuker dan alleen. Hoe zeiden ze dat? Gedeeld plezier is dubbel plezier, gedeelde smart is halve smart.

Het is nu eind september, wat maakt dat er nog 3 maanden resteren. 3 drukke maanden, gelukkig! En ze zullen ook wel snel genoeg om zijn want toch moeten er nog wel wat dingetjes geregeld worden.

Dit weekend zijn we naar Decathlon geweest. Dat was leuk... en ook niet. Hoe harder ik me inbeeld er te zijn om zo goed mogelijk te kunnen beslissen wat we zullen nodig hebben, hoe lastiger het is om daarna terug in Antwerpen te zijn. We hebben allerlei lichtgewicht, sneldrogende en praktische kledij gekocht. Al eens neuzen tussen de tentjes voor een eerste indruk van wat het aanbod is... En stilaan beginnen nadenken over de paklist.

Ik ga op reis voor 3 maand en ik neem mee...

zo weinig mogelijk! en alleen dingen die ik zeker nodig zal hebben! maar dat blijkt toch niet zo heel veel te zijn. Want voor 3 maand ga je geen 90 onderbroeken meenemen. Terwijl je dat wel doet (ik toch) wanneer je 14 dagen weggaat. Maar waar trek je de grens? Ik heb er al veel over gelezen en opgezocht, en mijn conclusie is van toch te proberen een week door te kunnen komen zonder dat het hoognodig is om een handwasje te doen.

Binnenkort zal ik hier op de blog een paklist posten die ik samengesteld heb aan de hand van verschillende bronnen. Zowel moeders raad als blogs van doorwinterde reizigers als artikels in het as adventure magazine en gewoon gezond verstand. Ook om mezelf ervan te overtuigen dat we hiermee echt voldoende zullen voorzien zijn op onvoorziene omstandigheden (tjah...).

Onvoorziene omstandigheden zijn het perfecte antiserum tegen de dagelijkse beslommeringen, dus ik verwacht onverwachte gebeurtenissen! Nu voel ik natuurlijk al dat er bijvoorbeeld een rugzak niet zal aankomen in Tokyo en dat ik dan van alle kanten ga horen dat ik er zelf om gevraagd had, maar dat hoeft nu ook weer niet. Al weet ik goed genoeg dat je niet zelf kan beslissen welke onvoorziene omstandigheid je wel graag wil meemaken en welke liever niet... Toch is een avontuurtje welkom. Het is toch grappig als je beseft dat je evengoed wil dat je avontuur vlekkeloos verloopt. Maar is dat dan wel een echt avontuur? Dat is toch eerder een veilig, uitgestippeld avontuur. Instinctief wil ik dat liever ook wel, maar eigenlijk is het toch ook interessant als je uit je balans gehaald wordt en dan een nieuw evenwicht moet vinden. Als puntje bij paaltje komt zal ik het met een heel klein hartje tegemoet gaan en met koud zweet de stap in het onbekende zetten... gelukkig met een struize vent aan mijn zijde!

Speelgoed

2009-09-24T10:56:00.007+02:00

Gisteren onze eerste duikles! Het was fantastisch!
Jaja, we hebben er zin in. We werden hartelijk verwelkomd en hebben al een heleboel leuke dingen gedaan om een beeld te krijgen van de basisvaardigheden. En het ging eigenlijk vrij vlot! Vele handelingen zullen natuurlijk vooral heel veel herhaald moeten worden, zodat je ze op den duur doet zonder erbij te moeten nadenken. Maar daar hebben we nog tijd voor tot eind december. Als we voldoende snel vorderen, hebben we ons eerste ster brevet gehaald voor we vertrekken.

Wat bij de hele duik experience hoort, is ook wel het trekken van mooie foto's onder water. Maarrr... daar hebben we deftig materiaal voor nodig. Ik heb al wat zitten rondsnuisteren op internet en ben tot de voorlopige conclusie gekomen dat de Olympus µ TOUGH-8000 (ca 350 euro) wel een zeer interessant toestel kan zijn. Het is waterbestendig tot 10m diepte, we mogen erop gaan staan (alleen niet tegelijk: 100kg druk kan hij weerstaan), mogen ermee gooien (tot 2m hoogte valbestendig), in de diepvries steken (tot -10°C) en mits aanschaf van een onderwaterhuis (ca 250 euro) kan hij later nog tot 40m diep waterbestendig gemaakt worden. Lijkt me ideaal om zo te beginnen met een toestel voor duikers die nog nat zijn achter de oren en dan te kunnen uitbreiden wanneer we op ons duimpje tot 40m diep kunnen duiken.

Nu voel ik me zo eventjes als een kind met een nieuw speelgoedje. Of toch wanneer je de geheime stockeerplaats van de sint in de kelder had ontdekt en een clandestiene blik had kunnen werpen op al het leuks en lekkers dat de brave oude man ging brengen.
Zouden er geen chokolade zeemeerminnen bestaan? Een gat in de markt volgens mij. Ik zal eens een mailtje sturen naar Guylian.

Kleine zeemeermin

2009-09-11T22:01:00.012+02:00

Het is altijd raar als je iets beseft dat je eigenlijk al wist. Maar dan zo dat je geveld bent als door bliksem op een zonnige dag. Gevloerd. Met de pootjes in de lucht, zoals wanneer je rake klappen kreeg van de bokshandschoen bij de Grote Meneer Kaktusshow (jaja, met k, niet met c!).

Vandaag was zo'n dag voor mij. Wat ik besefte was nochtans geen wereldschokkend nieuws. Ik wéét dat ik graag wil vertrekken. Maar dat het zo dringend is, had ik voor vandaag nog niet door. Laat ons zeggen dat ik het nu wel begrepen heb.

Dat komt ervan als je zo'n groot inlevingsvermogen hebt. Al die voorbereidingen zijn zo leuk dat het lijkt of je er al bent... en dan toch niet! Gelukkig weet ik dat een groot deel van het plezier bestaat uit het snakken, het smachten naar dat ene moment waarop het hele avontuur begint. Daar kunnen we wel vrede mee nemen. Het ene moment al meer dan het andere, maar toch. Good times are a comin'!

Deze vlaag van ongeduldigheid is getriggerd door een nieuw facet dat net toegevoegd is aan het hele reisplan. De laatste stop die we in Australië maken voor we de Grote Oceaan oversteken, is Great Barrier Reef. Als bioloog is dit al jaren een natte droom. Die natte werkelijkheid wordt, want we gaan duiken! Oorspronkelijk wilden we als pure leek wat duiken betreft gewoon een twee daagse cursus volgen in Australië zelf, brevetje halen en hup! De boot op voor een drie daagse cruise die de spreekwoordelijke kers op de Australische taart vormt. Een voor ons totaal vreemde, ongerepte wereld ligt te wachten om zich aan ons te ontsluiten.

Ondertussen is ons duidelijk gemaakt (lang leve de goede raad!) dat we nog meer zullen gaan genieten als we al een beetje gewend zijn aan de handelingen die horen bij het duiken. Na een beetje rondzoeken en informatie inwinnen hebben we ons dan ingeschreven voor een duikcursus tijdens de nog resterende maanden dat we hier in (het steeds grijzer lijkende) België de tijd doden. Vanaf 23 september gaan we elke woensdagavond volledig gefocust met ons doel voor ogen letterlijk ondergedompeld worden voor een glimp van wat ons te wachten staat aan de andere kant van de wereld. En wie weet, misschien ligt daar wel een nieuwe passie te wachten op de bodem van het bad.

Dit wetende was het vandaag dus nog moeilijker om lijdzaam toe te kijken hoe de wijzers van de klok altijd even traag vooruitgaan.

Waar is de tijd dat ik als klein meisje onder water in het zwembad de liedjes van de kleine zeemeermin zong en persé lang haar wou hebben omdat dat dan zo mooi op en neer golfde als ik met een soort dolfijnslag zwom...

Kriebels

2009-09-04T12:10:00.003+02:00

De kriebels komen toch af en toe al op. Zoals wanneer je als kind in de schommel zat en vanop het hoogste punt terug naar beneden begint te zwaaien. Die vlindertjes!
Brrr maar wel zalig!
Zo'n paniek stemmetje dat zich afvraagt wat nu nog allemaal moet geregeld worden, is er niks over het hoofd gezien, toch snel nog wat opzoeken, ...
Heerlijk vind ik dat gevoel!

Wat hebben we de afgelopen weken nog geregeld?
We hebben een hotel geboekt in één van de harten van Tokyo. Het is een enorm ingewikkelde stad als je zo eens even op internet zoekt. Zou er geen boek 'Tokyo voor dummy's" bestaan?
We denken dat het goed gelegen is en net deftig genoeg om in het bed te durven gaan liggen zonder dat het overal zal gaan beginnen kriebelen (slechte kriebels dan).
Ook hebben we een hotel geboekt in het hartje van LA (downtwn city downtown the city). Het was geen vereiste, maar er is een Starbucks om de hoek, en een Sushi Boy aan de overkant. En daar gaan we niet over klagen...
Iced caffé latte with skimmed milk no sugar, here I come! Ik ken het nog van buiten van in New York. (en binnenkort opent er hier in het Centraal Station van Antwerpen ook een Starbucks! Daar ga ik me toch af en toe eens aan vergrijpen. En dan met zo'n dromerige ogen vol nostalgie iets bestellen...)
Maar het ging eigenlijk over ons hotel in LA. We hadden al enkele kandidaat-hotels gevonden, maar dan is Barry altijd zo slim om eens naar reviews te gaan kijken van mensen die er al gelogeerd hebben. Voor Tokyo hadden we meteen een goeie vast, maar voor LA hebben we wel een paar schrikwekkende comments gelezen... Gaande van ratten onder het bed en schimmel in de douche tot kakkerlakken in het restaurant. En dat terwijl we tegen dan het 'survival' gedeelte achter ons gelaten hebben! Vanaf dat we de Atlantische Oceaan hebben overgestoken, is het gedaan met de survival! Lang leve de luxe!
Dus... hebben we iets gekozen zonder huisdieren. Voor dat we thuiskomen bij ons poesje dat zal liggen krullen op haar rugje ter verwelkoming (na het 3 maanden voor iemand anders gedaan te hebben, de verraadster!)
Maar goed we dwalen weer af. Luxe, daar hadden we het over. En LA. En zo mogelijk de combinatie van de twee. Daar hebben we nog wel wat op gevonden!
Zoals we voor NY een City Pass hadden besteld, ligt er nu ook eentje klaar in LA. Inbegrepen: een keuze tussen enkele musea en ook enkele tours around town. Ondere andere zo'n tour waarbij je met een busje door Hollywood rijdt en ze zeggen welke celebrity waar woont. Sla me dood maar dit vind ik echt fantastisch! Zo wat voyeuren en vergelijken wie de vetste poort heeft met de meeste camera's...
En nog een toppunt van luxe: we wisten al wel dat we naar de Universal Studios zouden gaan, maar blijkbaar verkopen ze 'Front of the line Tickets'. Dit houdt in dat je voor geen enkele attractie moet aanschuiven, altijd mag voorsteken en bij een show op een designated area mag plaatsnemen die een mooi zicht heeft vanvoor in het publiek. Die tickets hebben we dan ook prompt besteld! Waarschijnlijk gaan we van ons leven niet meer een tweede keer naar de Studios, dus die ene keer gaan we het wel zo doen dat we zo veel mogelijk kunnen zien op één dag.

Spannend...

Welkomstcomité

2009-08-26T15:05:00.007+02:00

Nu de toestemming van onze job om 3 maanden loopbaanonderbreking te nemen zwart op wit op papier staat, kunnen we op onze twee oren slapen. Nog even indienen bij de RVA en voilà, de belastingbetaler (wij zelf ook!) trakteert. Dat tikt toch een beetje aan bij het reisbudget, komt zeker van pas.

Verder volop bezig met het in orde maken van de visa. In feite moet ik zeggen visum, want blijkbaar hebben we er toch maar ééntje nodig: voor Australië. Om Japan binnen te komen hebben we voldoende aan onze internationale reispas, maar ik moet wel nog de uiterste vervaldatum checken! (zoals bij de melk: na die datum zijn we verzuurd?) Voor Nieuw Zeeland is het ook niet nodig omdat we minder dan 3 maanden in het land blijven. Ter plaatse wat flappen leggen en een vette knipoog zou moeten volstaan. En dan voor de USA is het nog anders: hiervoor moeten we online een formulier invullen dat hen laat weten dat we eraan komen.

Zo kunnen de Johnny Deppen en Angelina Jolies zich al verenigen om een welkomstcomité te vormen als we aankomen in Hollywood.

Daar zouden we niks op tegen hebben, geloof ik...

Reisplan

2009-08-20T12:31:00.010+02:00

Na het bevestigen van alle geboekte vluchten, uitkiezen hoelang we waar blijven en met welk vervoer we ons zullen transporteren, zijn we tot een mooi reisplan gekomen.

Zo ziet het er uit:

vlucht Amsterdam - Tokyo : hier blijven we 5 dagen
vlucht Tokyo - Auckland : in 4 weken naar Christchurch met de auto
vlucht Christchurch - via Melbourne - Devonport (Tasmanië) : 11 dagen op het eiland
boot Devonport - Melbourne : in 4 weken naar Cairns met de auto
duikcursus en duikcruise in Cairns: 5 dagen op Great Barrier Reef
vlucht Cairns - Los Angeles : hier blijven we 9 dagen
vlucht Los Angeles - Amsterdam

We hebben ervoor gekozen om enkel met een huurauto rond te rijden, met een tentje in de koffer.

De ultieme vrijheid!

Eerste stapjes

2009-08-19T13:32:00.012+02:00

Het begon met het uitstippelen van de route...

We wisten dat de hoofdmoot Nieuw Zeeland en Australië zou uitmaken. Aangezien we 3 maand loopbaanonderbreking nemen om de verkenningstocht uit te voeren, was al snel beslist om ruwweg 1 maand voor Nieuw Zeeland uit te trekken en 1 maand voor Australie.

Als je dan toch naar de andere kant van de wereldbol vliegt en onderweg moet landen om te tanken, kunnen we daar evengoed een interessante landingsplaats voor uitkiezen.

Zo kwamen we tot het volgende plan: op de heenweg een tussenlanding maken in Tokyo, en op de terugweg een landing in Los Angeles. Met telkens een paar dagen om de stad te kunnen bezoeken zonder de grote rugzak natuurlijk. Dus telkens ongeveer 6 dagen ter plaatse.

Dit geheel maakt het een heel afwisselende reis met verschillende soorten bestemmingen: cultuur in mega-stad Tokyo (ca 12 miljoen inwoners), overweldigende natuur met vulkanische activiteit en natuurpracht in Nieuw Zeeland, wijdse vergezichten en ultieme vrijheid in Australië en afsluiten met een bezoekje aan Hollywood en de Universal Studios voor we weer met de voetjes op de grond staan.

Na heel wat rondzoeken hebben we uiteindelijk onze tickets geboekt bij worldticketcenter.nl. Het voordeel is dat deze organisatie voor jou al uitzoekt welke maatschappijen en formules het interessantste zijn qua prijs. Zo was het verschil tussen de duurste en de goedkoopste tickets die ik gevonden heb 1000 euro per persoon! Altijd goed rondneuzen is dus de boodschap. Ik ben in juli beginnen zoeken naar de goedkoopste tickets, ongeveer 6 maand op voorhand. En dat heeft zeker geloond.